Reizen door Azië

Voordat Jai Sing II in 1727 naar Jaipur verhuisde, woonde hij in het stadje Amber, in een groot paleis bovenop een heuvel en omringd door bergen. Over de hele bergkam waren forten en muren met geschutte paden gebouwd om de stad en het paleis te beschermen. Zoals we al vaker hebben gezien, is het niet zo slim om bovenop een rotsachtige berg te gaan wonen. De stad groeide en waterschaarste nam toe. Daarom verhuisde hij naar het nieuwe Jaipur, dat in een dal ligt, aan drie zijden omringd door bergen.

Rajasthan, het land van de koningen (raja=koning, en sthan=land, zoals min Pakistan, Afghanistan). De hoofdstad is Jaipur, gesticht in 1727 door Maharadja Jai Singh II. Jaipur staat alom bekend als een stad van uitbundige kleuren. De stad is ook wel bekend als de roze stad, omdat veel oude gebouwen hier in 1876 roze zijn geschilderd als welkom voor de toenmalige Prince of Wales, die op bezoek kwam. Het is een flinke tegenstelling tot de terracotta kleurige gebouwen van de Moghuls die we in Delhi, Lucknow en Agra tegenkwamen. De massieve bouwstijl van de Moghuls is door de Rajputs wat verfijnd en de versieringen die zijn aangebracht tonen goden, mensen maar vooral veel bloemmotieven. De kleding van de dames op straat en in de winkels hier is duidelijk helderder dan verder naar het noorden.  

Voor de tweede achtereenvolgende dag was de lucht bijna te snijden, zo mistig en smoggig was het. Naar buiten gaan ging alleen goed met een mondkapje voor.  Het lijkt erop dat we precies op de goede dag van deze week bij de Taj Mahal zijn geweest, die we nog in de zon hebben kunnen zien schitteren. En na al die massieve moghul-bouwwerken, waren we ook wel weer toe aan wat anders. 

Een paar weken gelden kregen we van Canadezen, die al veel vaker in India waren geweest, de tip om, als we Agra aandeden, dan ook een bezoek te brengen aan Fatehpur Sikri. We huurden een taxi voor de dag, want Fatehpur Sikri ligt op zo’n 50 kilometer van Agra, een uurtje rijden. We moesten uitstappen bij de parkeerplaats.

Verkwikt na een goede nacht slaap in ons nieuwe hotel –na de eindeloos lijkende reis naar Agra waren we allebei gevloerd. De trein had tweeënhalf uur vertraging opgelopen—gingen we op pad. Het hotel is een nogal een downgrade ten opzichte van het vorige, maar het bed is prima!

Lucknow is de stad van de nawabs, zoals een taxichauffeur ons vertelde. Dat hadden we natuurlijk gisteren al gezien. Hier in Lucknow, maken we weer wat uitgebreider gebruik van de Uber-taxiservice. Lopen is heel leuk, en je ziet nog eens wat en kunt overal bij stilstaan als je wilt, maar het is ook wel vermoeiend. We hebben in Rishikesh al kunnen ervaren, dat onze grenzen niet te ver overschreden moeten worden.

Zoals ik graag naar Rishikesh wilde, had Simon Lucknow op zijn lijstje staan. We hadden in Kochi twee jaar geleden de bisschop van Lucknow ontmoet. Dat had wel onze nieuwsgierigheid naar de plaats gewekt. De laatste halve dag aan de Ganges hebben we nog een korte wandeling langs de rivier gemaakt. Tot de taxi ons kwam ophalen om ons terug te brengen naar het station in Haridwar.

Eigenlijk hadden we zo na één dag alle belangrijke dingen in Rishikesh al gezien. Toch hebben we hier nog twee dagen, omdat de eerst mogelijke trein naar onze volgende stop pas over twee dagen vertrekt. Niet erg. Even pas op de plaats, dan kunnen we er straks weer flink tegenaan. Bovendien moeten we toch even bijkomen van de wandelinspanning van de eerste dag in deze stad. We merken wel dat we, hoewel we nu voor het eerst in ons leven aan het backpacken zijn, onze jonge jaren wel al achter ons hebben gelaten. Fysiek dan.

Ik had me al afgevraagd waarom Jaklien zo persé naar Rishikesh moest, maar toen ik erachter kwam dat de Beatles daar geweest waren, ergens in 1968, werd alles me duidelijk: we waren op pelgrimstocht. Voor vandaag bepaalde Jaklien daarom de agenda. Na een weldadig ontbijt dat voor ons werd klaargezet (we kregen weer een VIP-behandeling) gingen we te voet op pad. Rishikesh is naar Indiase begrippen een dorp met slechts 322.000 inwoners. Het is een pelgrimsoord voor Hindoes en voor Beatle-fans. We gingen goedgemutst op weg, zonder jas want de weersverwachting was prima. Tijdens de eerste meter werd al duidelijk: Rishikesh lijkt in veel opzichten op steden die we al bezocht hebben: honden en koeien op straat, veel witte SUV's, toeterende riksha's en scooters, en om de paar honderd meter een prachtige tempel. De stad is gebouwd aan de voeten van de Himalaya, waar de rivier Chandrabhaga in de Ganges uitmondt. Na een stukje doorstappen staken we de brug over de Chandrabhaga over. De rivier is in deze tijd van het jaar een ielig stroompje. De bedding stond grotendeels droog, maar tijdens de moesson van juni tot september kan de Chandrabhara veranderen in een woeste stroom.  

De treinreis duurde zes-en-half uur, verdeeld in twee etappes. De eerste helft weer met de superdeluxe Vande Bharat. Na opstappen, werd ons een kopje warme thee aangeboden. Best lekker, in de kille ochtendkou. De airco stond volgens mij ook vrij hard, dus erg comfortabel was het niet. We kregen ontbijt, waar Simon niet heel veel zin in had. We hadden immers al ontbijt gehad in het hotel.

Hoewel we van iedere minuut genieten, en ons bijna niet kunnen voorstellen dat we alweer bijna twee weken geleden zijn aangekomen,  is het niet allemaal joehoe en feest hier in Amritsar. Gisteren hadden we het over het tweede bloedbad in Amritsar. En ook het eerste hebben al eens vermeld: het bloedbad in Jallianwala Bagh. Toen we dit in het Rode Fort tegenkwamen, was mijn eerste, vergenoegde, reactie: "Daar gaan we ook heen." Meteen gevolgd door een ontnuchterend: "Oh, daar gaan we ook heen." Dus nu we in Amritsar zijn, wilden we natuurlijk Jallianwala Bagh bezoeken.

De belangrijkste reden om naar Amritsar te reizen, was natuurlijk de Gouden Tempel, een van de belangrijkste Sikh-heiligdommen ter wereld. De officiële naam van de tempel luidt: Sri Harmandir Sahib. Gurudwara is het Sikh woord voor tempel. Bij ons in het westen kwam de tempel pas echt op het netvlies in 1984, toen Indira Gandhi het complex met geweld door het Indiase leger liet ontruimen omdat het bezet was door een groep separatistische Sikhs. Dit tweede bloedbad in Amritsar kostte rond de 5000 levens, waaronder veel pelgrims en omstanders, bijna allemaal Sikhs. En uiteindelijk ook van mevrouw Gandhi zelf, die in de nasleep van dit bloedbad werd vermoord door twee leden van haar eigen lijfwacht, beiden Sikhs.