Reizen door Azië

Gisterochtend vertrokken, eerst per taxi uit ons hotel en even later per bus uit Bangkok, op weg naar Sukothai. We zaten in een luxe touringcar met airco. De rit van 350 kilometer zou ruim 7 uur duren. Gelukkig was er halverwege een pitstop om even wat te kunnen lunchen. 

Overal op straat kom je afbeeldingen tegen van de huidige koning. Maar ook veel afbeeldingen van een mooie vrouw, maar duidelijk oude foto's. Dat zal niet zijn vrouw zijn. En inderdaad: het zijn afbeeldingen van koningin-moeder Sirikit. De weduwe van koning Bhumibol is afgelopen oktober  overleden. Er is een jaar van nationale rouw afgekondigd. Alle overheidsgebouwen zijn versierd met guirlandes in het zwart en wit, de rouwkleuren van Thailand. In tegenstelling tot haar zoon, was Sirikit enorm populair, en een waar stijlicoon van Thaise mode (maar daarover later meer).

Na twee dagen verhuisden we van het Hilton naar een wat bescheidener hotel. Terwijl we in de taxi door de stad reden, keken we al onze ogen uit. We zagen, veel meer dan de vorige dag, de meest fantastische bouwwerken voorbij komen. We vonden het hoog tijd om op verkenningstocht te gaan. Maar eerst besloten we een duik te nemen in het zwembad. Bij gemiddeld 37 graden is dat wel heerlijk. Vanuit het zwembad hadden we uitzicht op de rivier. Naast het hotel zagen we een hoge paal met een draak staan. Dat prikkelde natuurlijk de nieuwsgierigheid.

Na een vlucht die korter duurde dan we hadden verwacht (de tijd ging ook nog eens 1,5 uur vooruit), waren we al rond zes uur in de ochtend in Bangkok. We regelden geld, een Thaise SIM en een taxi naar het hotel. We hadden vanuit Nederland al twee nachten in het Millennium Hilton geboekt. Het was na tien uur toen we daar aankwamen. Onderweg keek ik mijn ogen uit. Bangkok is van een totaal andere orde dan de meeste Indiase steden. En met India als ons meest recente ijkpunt, was het verkeer goed georganiseerd, men lijkt zich aan de verkeersregels te houden, de straten strak en schoon.

Dinsdagochtend vertrokken we om half negen vanuit Bangalore naar Palamaner. In deze plaats bevinden zich een aantal projecten waarvan Stichting Suryodaya aan de basis heeft gestaan. John had contact gehad met de Franciscaner friary in Palamaner en wij waren van harte welkom om bij hen te overnachten.

We gingen op weg naar onze laatste stopplaats: Bangalore. We zouden hier een paar dagen hebben voordat ons vliegtuig naar Bangkok vertrekt vanaf Bengaluru international airport. De trein in Salem vertrok om 9 uur in de ochtend. Na een vroege lunch aan boord van de Vande Bharat, kwamen we om 13.00 uur aan in Bangalore, en waren tegen twee uur in ons hotel. Het verkeer in Bangalore is werkelijk één grote file, erger nog dan we elders hebben meegemaakt.

In 1692 vond in Salem (Town en Village) in New England, VS, de beroemde heksenjacht plaats, waarbij 200 mensen werden beschuldigd en 20 de dood vonden door ophanging. Salem in Tamil Nadu heeft geen heksen. Tenminste niet dat we gezien hebben. Wel leeft er een geloof in zwarte magie. Op veel huizen die we passeerden tijdens onze wandeling, hing een Drishti Bommai met een schorpioen op zijn tong. Samen een krachtig wapen om het boze oog af te weren en het huis te beschermen tegen rampspoed.

De trein vanaf Chennai bracht ons naar Salem. Een plaats die je alleen al door de naam wil bezoeken. Heeft overigens niks met de beroemde heksenjacht te maken; dat Salem ligt in het noorden  van de VS. Maar Salem was niet ons eindpunt. We namen een taxi die ons in een uur tijd de dertig kilometer bergop bracht, naar het hillstation Yercaud (of Erkad in alternatieve westerse spelling van de naam in het Tamil).

Na alle tempels en devotie, hadden we echt wel behoefte aan wereldser zaken. We kwamen laat in de avond aan in Chennai, bij een hotel met zwembad en alle moderne gemakken. Gelegen vlak naast een groot winkelcentrum waar ze AC hadden. De eerste dag in de grote stad hebben we dan ook niet meer gedaan dan wat winkelen. De veters van Simon z'n schoenen zijn het aan het begeven. Je zou denken, als er tientallen schoenenwinkels zijn, waaronder een Adidas- een Puma- en een Sketcherswinkel én nog een Decathlon, dat je wel wat moet kunnen vinden. Niet dus. Vervolgens zijn we uitgebreid gaan zwemmen in het buitenbad. Heerlijk, bij 37 graden. Het water zelf was ook een graad of 30, schat ik zo. Gewoon badwaterwarm.

De tijd is voorbij gevlogen in Tirupati. We hebben het gevoel helmaal niet zo veel gedaan te hebben. Vooral veel in de rij gestaan. Maar op de valreep hebben we ook nog Chandragiri Fort bezocht. Dit fort stamt oorspronkelijk uit de 10e eeuw, maar de gebouwen die nog staan van later datum, gebouwd tijdens de Vijayanagara-dynastie. Inderdaad, die we ook al waren tegengekomen in Hampi. Wij hebben in de afgelopen veertien dagen aardig wat kilometers afgelegd met de trein, en verschillende dagen verbleven in diverse steden in de tussentijd. In de 14e eeuw moet die reis maanden geduurd hebben.

Natuurlijk is er wel meer te zien in Tirupati. De tweede dag dat we een bus de berg op namen (deze keer een AC-bus, dat was wel zo aangenaam!), gingen we op zoek naar de rotstuin van Tirumala. Er zijn meerdere tuinen gelegen rond het tempelcomplex, waarvan de rotstuin de grootste. Bovendien herbergt deze een bijzonder natuurfenomeen: Een natuurlijke poort. In het Telugu wordt hij Silathoranam (sila=rots, thoranam=slinger tussen 2 punten) genoemd. Het bijzondere van deze poort, of boog, is dat hij twee verschillende soorten rots verbindt, waarvan de ene 1,6 miljard jaar oud is, en de andere uit een onderliggende laag bestaat die 2,1 miljard jaar oud is. Dit is een tijdschaal die nauwelijks te bevatten is. Als wij het opzoeken, geeft ook de site van de UNESCO deze tijdsperiode aan. Mindboggling.

Na een snelle treinreis in de VandeBharat stapten we uit in Tirupati in de staat Andhra Pradesh. Tirupati ligt in een dal tegen de eerste bergen van de Oostelijke Ghats aan. Tirupati is in India vooral bekend vanwege de beroemde Tirumala Venkateswara-tempel. Deze tempel is een belangrijke hindoe-pelgrimsbestemming. De tempel ligt eigenlijk op een berg, in het dorpje Tirumali, op 25 kilometer van Tirupati. Je komt er met een taxi- of busrit langs 36 haarspeldbochten omhoog. Dagelijks trekken jaarlijks ca. 30 miljoen hindoe-pelgrims naar deze tempel, oftewel ruim 70.000 per dag. Daarmee is het een van de drukst bezochte pelgrimsoorden ter wereld. Ter ver gelijking: Lourdes trekt ca. 3 miljoen pelgrims per jaar en Vaticaanstad ca. 6 miljoen. Veel van de toeristen die de tempel bezoeken overnachten in Titupati. De stad (ca. 775.000 inwoners) hangt daardoor aaneen van de hotels, home-stays, restaurants (veelal Pure Veg) en op pelgrims gerichte winkeltjes in allerlei religieuze prullaria. Dat geldt nog in sterkere mate voor Tirumala (ongeveer 18000 inwoners) boven op de berg. Volgens mij is Tirumala alleen maar ontstaan om al die pelgrims op te vangen.

Tijdens onze eerste wandeling door het hart van Vijayawada waren we op een Jain tempel gestuit. Deze was toen helaas net gesloten. Wie al onze verhalen tot nu toe gelezen heeft, moet weten dat we een zwak hebben voor Jain tempels. Omdat de mensen daar zo open en tolerant zijn als we er rondlopen, omdat we altijd welkom zijn, vaak binnen foto's mogen maken en de tempels van wit marmer gewoonweg schitterend zijn. Dus natuurlijk gingen we er naar terug.

Volgende stop op onze rondreis was de stad met de bijzondere naam Vijayawada. Mensen die we eerder al tegekwamen, maakten instemmende geluiden als we zeiden dat dat onze volgende stop zou zijn, dus de verwachtingen waren hooggespannen. Er zouden diverse tempels zijn, en we vonden ook het een en ander aan grotten in de buurt, dus dat zou zeker een bezoek van twee dagen rechtvaardigen. De treinreis vanaf Warangal duurde een kleine vier uur. We waren ruim voor de schemering in Vijayawada, en besloten dan ook eerst een stukje te gaan lopen. Het eerste dat ons op viel, was dat er verschillende fonteinen waren, die ook daadwerkelijk water bevatten en sierlijk de lucht in spoten. De stad ligt aan de Krishna-rivier en er lopen ook diverse kanalen door de stad, dus water genoeg voorhanden.

Vóór de Nizams, vóór de Mughals, vóór het Delhi Sultanaat, zelfs vóór Hampi, was er in Telangana een koninkrijk genaamd het Kakatiya koninkrijk. Van deze dynastie is bekend dat ze al sinds de achtste eeuw als een soort leenheren heersten over hun landen. Maar in de 12 eeuw wisten ze zich daar aan te ontworstelen, en zelfstandig omringende monarchen te onderwerpen en landen te veroveren. Hun hoogtepunt beleefden ze in de 12 tot de 14e eeuw. Hun hoofdstad: Warangal. En het meest opvallende misschien wel: de tweede grote heerser van het rijk was de koningin Rudrama Devi, die door Marco Polo tijdens zijn bezoek aan India bezocht werd. Aangezien we in Hyderabad toch in de buurt waren, besloten wij om ook via Warangal verder te reizen.

Na de Qtub-Shahs werden de Moghuls heer en meester in het grootste deel van India, ook in de staat Hyderabad. Asif Jah I werd in 1724 door de Moghul keizer Bahadur Shah benoemd tot Nizam (onderkoning) van Hyderabad, toen nog Golkonda geheten. Deze Nizam kreeg, door het uiteenvallen van het Moghul-rijk, steeds meer zelfstandigheid, hoewel zijn rijk nooit echt vrij is geweest. Na de Moghuls was Golkonda schatplichtig aan de Marathas, en daarna stond het onder bescherming van de Britten. De opeenvolgende Nizams steunden het Britse bewind enthousiast.  Ze sponnen er goud garen bij. Zodanig zelfs dat in de jaren '30 van de twintigste eeuw, de toenmalige Nizam, Mir Osman Ali Khan, werd beschouwd als de rijkste man ter wereld.