Natuurlijk is er wel meer te zien in Tirupati. De tweede dag dat we een bus de berg op namen (deze keer een AC-bus, dat was wel zo aangenaam!), gingen we op zoek naar de rotstuin van Tirumala. Er zijn meerdere tuinen gelegen rond het tempelcomplex, waarvan de rotstuin de grootste. Bovendien herbergt deze een bijzonder natuurfenomeen: Een natuurlijke poort. In het Telugu wordt hij Silathoranam (sila=rots, thoranam=slinger tussen 2 punten) genoemd. Het bijzondere van deze poort, of boog, is dat hij twee verschillende soorten rots verbindt, waarvan de ene 1,6 miljard jaar oud is, en de andere uit een onderliggende laag bestaat die 2,1 miljard jaar oud is. Dit is een tijdschaal die nauwelijks te bevatten is. Als wij het opzoeken, geeft ook de site van de UNESCO deze tijdsperiode aan. Mindboggling.
We namen de tijd, en hebben uitgebreid rondgestruind in de rotstuin. Bijzonder om zulke oude grond onder je voeten te hebben. Bovendien gaf het ook schitterende uitzichten over de omringende bergen. Terwijl we ronddwaalden, kwamen we weer pijlen tegen die ons de weg wezen naar een verborgen tempeltje tussen de rotsen. Denk je in een tuin te wandelen, kom je weer bij een tempel uit.
De andere helft van de tuin bevatte overigens een enorme collectie hindoeïstische beelden. We hebben een tijd in de schaduw om ons heen zitten kijken, voordat we de terug naar het dorpje liepen. Via het tempelterrein en de markt wandelden we de kortste route terug naar de bushalte. De weg omlaag is een andere dan de weg omhoog (weer een stukje crowdmanagement: Geen tegenliggers tegenkomen op een bergweg). Waar de weg naar boven begint (en die omlaag eindigt) ligt ook het beginpunt van de wandelroute naar de tempel. Een wandeling van zo'n negen kilometer, over een trap met ongeveer 3550 treden. Aangezien enkele delen daarvan behoorlijk steil zijn, hebben we dat niet gedaan. Maar het startpunt van de weg naar boven hebben we natuurlijk wel beide keren dat we de berg op gingen kunnen zien.
Ook hier zag de trap oranjerood van de sintoor, het poeder dat gebruikt voor de stip op het voorhoofd. Maar ook om goden mee te bedekken, en dus ook gewijde trappen. En ook hier, aan de voet van de trap, een tempel. Onderweg komen de devote wandelaars nog meerdere tempels tegen. Op het ogenblik wordt er gewaarschuwd alleen in groepen het pad te bewandelen, en niet 's avonds in het donker. Ook kinderen onder de twaalf mogen niet mee naar boven lopen. Er wonen namelijk luipaarden in het gebied. Vorig jaar zijn twee jonge meisjes onderweg aangevallen door zo'n roofdier. Een van de twee heeft de aanval niet overleefd.
Zoek je een waterval, vind je een tempel.
Niet ver van ons hotel zou zich de "Jungle Book waterval" bevinden. In een park waar ook het een en ander aan wilde dieren te zien zou zijn. Bij 38 graden leek ons wat klaterend water en de schaduw van bomen wel lekker. Helaas was de door ons gezochte ingang van het park dicht. Maar er liepen wel meer dan genoeg mensen. We werden onder de hoede genomen door een paar jongemannen, die ons naar de waterval zouden brengen. En al die mensen waren op weg naar.... een tempel. Deze tempel had een grote watertank, die duidelijk gebruikt werd als zwembad door met name jonge kinderen. Ze spetterden en plonsden dat het een lieve lust was. Op de rotswand achter het bad zagen we de sporen van de waterval. Maar geen druppel water. Het is het droge seizoen; zonder regen geen waterval.
Tegen de avond zijn we nog naar de Sri Govindaraja Swamy Tempel geweest. Een tempel in het hart van de stad Tirupati. Met eenzelfde kenmerkende witte gopuram als de tempel boven in Tirumala. Veel pelgrims die de tempel op de berg bezoeken, komen ook nog even in Tirupati zelf langs de tempel. We maakten er een rondje, en zagen dat ook hier olifanten stonden. En terwijl de avond viel -wat hier niet zo langzaam gaat als we in Nederland gewend zijn; hier valt hij als een baksteen- kleurde de tempel in alle kleuren van de regenboog. Ze zijn hier in India maar wat dol op veelkleurige ledverlichting.
Reactie plaatsen
Reacties