Na een snelle treinreis in de VandeBharat stapten we uit in Tirupati in de staat Andhra Pradesh. Tirupati ligt in een dal tegen de eerste bergen van de Oostelijke Ghats aan. Tirupati is in India vooral bekend vanwege de beroemde Tirumala Venkateswara-tempel. Deze tempel is een belangrijke hindoe-pelgrimsbestemming. De tempel ligt eigenlijk op een berg, in het dorpje Tirumali, op 25 kilometer van Tirupati. Je komt er met een taxi- of busrit langs 36 haarspeldbochten omhoog. Dagelijks trekken jaarlijks ca. 30 miljoen hindoe-pelgrims naar deze tempel, oftewel ruim 70.000 per dag. Daarmee is het een van de drukst bezochte pelgrimsoorden ter wereld. Ter ver gelijking: Lourdes trekt ca. 3 miljoen pelgrims per jaar en Vaticaanstad ca. 6 miljoen. Veel van de toeristen die de tempel bezoeken overnachten in Titupati. De stad (ca. 775.000 inwoners) hangt daardoor aaneen van de hotels, home-stays, restaurants (veelal Pure Veg) en op pelgrims gerichte winkeltjes in allerlei religieuze prullaria. Dat geldt nog in sterkere mate voor Tirumala (ongeveer 18000 inwoners) boven op de berg. Volgens mij is Tirumala alleen maar ontstaan om al die pelgrims op te vangen.
De eerste dag in Titupati hebben we grotendeels te voet, de stad een beetje verkend. We hadden een wensenlijstje: een tweedehandsboekhandeltje vinden om een paar boeken die we uit hadden om te kunnen ruilen, een nieuw USB-C kabeltje kopen omdat er een breuk zit in het oude kabeltje, een postkantoor vinden om wat ansichtkaarten te versturen, een dhoti kopen voor Simon en tenslotte een paar mooie lappen stof (zijde) vinden om in Nederland te verwerken tot een mantel voor Simon voor Castlefest.
Tirumala Venkateswara-tempel
Om de bus te nemen naar Tirumala, namen we eerst een tuktuk naar het busstation. We kwamen achterin een ijzeren rammelbak van een bus (ASHTOK-LEYLAND) te zitten, die met een rotvaart naar boven scheurde. Achterin de bus moesten we ons bij elke haarspeldbocht schrap zetten. Na een klein uurtje kwamen we veilig boven, pffff. Onderweg kregen we fantastische uitzichten op de Oostelijke Ghats en op Tirupati in het dal. In Tirupati zou het vandaag een graad of 39 worden, en boven in Tirumali maar ca. 34 graden. Boven in de heuvels is op dit soort dagen wel zo prettig.
Jaklien had op internet een hele waslijst aan voorwaarden gevonden waaraan we moesten voldoen om naar binnen te kunnen. De belangrijkste daarvan was het dragen van passende kleding. De vrouwen mogen de tempel in met een een sari of een halve sari met blouse, of een churidar met dupatta en kurta. Jaklien had deze laatste kleding al bij zich, dus dat was geen probleem. Een witte dhoti hadden we gisteren gekocht. Daarboven droeg ik een witte kurti. Wit is de heilige kleur, dus dat was helemaal top, we gingen samen keurig gekleed op pad.
Onze eerste taak was het scoren van een toegangskaartje voor de tempel. Er is een speciaal loket voor buitenlanders. Uiteraard hadden we onze paspoorten mee, want paspoortcontroles zijn hier zo'n beetje dagelijkse routine. Net zoals tassencontroles en fouilleren trouwens. Van het busstation naar de tempel was een wandeling van een kilometer langs tientallen kraampjes. Voor het binnenkomen in de tempel moesten we tenminste drie keer onze paspoorten laten controleren. Onze tassen gingen twee keer door een scanner en we werden minstens drie keer gefouilleerd. Je komt in Nederland makkelijker bij een popfestival binnen. Onze telefoons moesten worden afgegeven (dus weer geen foto's), en ook de rugzak gaven we af, dat scheelt veel gesjouw.
Na deze eerste hordes komt het wachten. Je komt in een rij pelgrims en andere bezoekers te staan die eindeloos lijkt, waarbij je steeds een beetje vooruit schuifelt. Je hebt daarbij ook nog uitzicht op verschillende andere rijen. We waren maar wat blij dat alle wachtrijen overkapt waren, met de zon die meedogenloos op het stadje brandde. De wachttijd om de tempel in te kunnen kan wel oplopen tot een uur of vier, hoorden we van de Indiërs in de rij die een gesprek met ons aanknoopten. We wachtten in grote metalen kooien die me deden denken aan een veestal. Af en toe ging een poort even open en konden we weer wat verder lopen. Het was een cursus in crowd-management voor gevorderden. Vandaag viel het aantal bezoekers mee, het was immers een feestdag, de verjaardag van Rama. Na een uur tot anderhalf uur wachten waren we binnen. Binnen stond het overigens ook overal vol met rijen, met het verschil dat er nu ook nog voorgedrongen kon worden. Voordringen is de nationale sport van Indiërs. Ze zijn meesters in kruip-door-sluip door en ellebogenwerk, vooral de vrouwen en de kinderen. Jaklien heeft daar nogal eens moeite mee, die is te beleefd. Ik zet nog weleens mijn schouders ergens tussen.
Eindelijk waren we bij de tempel. Behalve dat iedereen zo snel mogelijk naar binnen wil om de godheid te kunnen aanschouwen, werden we ook nog een door het aanwezige personeel letterlijk vooruit geduwd. Iedereen moet natuurlijk een kans krijgen te buigen voor de god. We konden nog net een glimp opvangen van een beeld dat in de verte in de diepe alkoof stond, en waar iedereen "Govinda!"voor joelde. En toen was het alweer voorbij. In het tempelcomplex waren nog wat kleinere tempeltjes, waar we langs liepen. En vervolgens was het wachten achter het gesloten hek, tot we naar de uitgang konden. Het was weer even dringen om met z'n allen door de smalle deur de tempel te verlaten. Maar buiten was er ruimte. We liepen er even verdwaasd rond. Wat we zojuist hadden meegemaakt moest nog even doordringen. Wat overheerste was het gevoel: "Is dit het dan?" Al met al, vanaf het moment dat we onze mobiels inleverden totdat we weer buiten de hoofdtempel stonden, had het twee uur geduurd. En dan te beseffen dat dit bijna 24/7 zo doorgaat, met vaak veel langere wachttijden.....
Religie of commercie?
Vlak bij de tempel was een grote markt, waar we al eerder overheen waren gelopen. Honderden marktkraampjes, allemaal met dezelfde, veelal plastic, zooi (bij gebrek aan een beter woord). Er waren ook wel stalletjes met kleding: sarees en dhoti's, kinderkleding. En heel, heel veel met afbeeldingen van de god die in deze tempel staat: Sri Venkateshwara: beeldjes, schilderijtjes en symbolen. Ons werd ook zijn symbool als tilak op ons voorhoofd geschilderd. Zo waren we echte pelgrims.
Toeval wil dat het ook nog eens bijna palmzondag was. In mijn hoofd speelde een scene uit Jesus Christ Superstar, waar Jezus al een wilde tekeer gaat om de tempel te reinigen van alle commercie en corruptie. Want het hele circus lijkt er op gericht om zoveel mogelijk geld aan devote hindoes te verdienen. We hebben tempels bezocht, waar we een diepgaandere ervaring had dan hier, zullen we maar zeggen.
Reactie plaatsen
Reacties