Tijdens onze eerste wandeling door het hart van Vijayawada waren we op een Jain tempel gestuit. Deze was toen helaas net gesloten. Wie al onze verhalen tot nu toe gelezen heeft, moet weten dat we een zwak hebben voor Jain tempels. Omdat de mensen daar zo open en tolerant zijn als we er rondlopen, omdat we altijd welkom zijn, vaak binnen foto's mogen maken en de tempels van wit marmer gewoonweg schitterend zijn. Dus natuurlijk gingen we er naar terug.
Dit bezoek aan de tempel was niet anders. We vergaapten ons aan de beelden en beeldhouwwerken in de tempel. Er werd ons wel verzocht binnen geen foto's te maken. Buiten mocht het wel.
We werden al snel aangesproken door een man die ons erop wees dat er nog twee verdiepingen op deze tempel waren, allemaal met afbeeldingen van de verschillende leermeesters. Wij mochten ook naar boven lopen. Dat hoef je ons geen twee maal te vertellen.
Op beide verdiepingen kon je over de balustrade naar beneden kijken. Helemaal boven, werd Simon aangesproken door een jongeman. Hij vertelde onder andere dat hij, als leek, niet alle geschriften uit het Jainisme mocht lezen. Dat is alleen voorbehouden aan priesters. In plaats van goden, hebben de Jain beelden van hun leermeesters, de tirthankara's in de tempel. De 24ste en laatste was Mahavira, die de filosofie van de Jain heeft vastgelegd.
Een verdieping lager, was een man van middelbare leeftijd bezig met zijn rituelen. Toen hij ons zag rondkijken, onderbrak hij die om met ons te praten. We hadden een lang gesprek met hem. Het Jainisme aanbidt geen goden, maar focust op eigen verantwoordelijkheid, plichtsbesef en discipline om goed te zijn voor de wereld. Respect voor alles wat leeft is de voorwaarde van de Jain. Daarom eten Jains ook geen vlees of eieren, maar ook geen wortelgewassen (wortels, aardappels). Hij vertelde ons dat er geen absolute waarheid bestaat. Iedereen ziet slechts een aspect van de waarheid. Daarom is het zo belangrijk om met elkaar in gesprek te blijven. Om de invalshoek van de ander op jouw waarheid te horen. En deze niet te veroordelen.
Bezit is ook een dingetje voor de Jain. In de huidige wereld is men druk met het vergaren van bezit. Veel meer dan men nodig heeft om goed te leven. Hoe meer je hebt, hoe angstiger je wordt om het kwijt te raken. Hij gaf het voorbeeld van onze rugzak. Hoezo, "onze"? Een rugzak die wij nu gebruiken, maar ook prima iemand anders van dienst kan zijn. Het loslaten van bezit wordt door Jain als een doel op zich gezien. Maar vóór alles, regel nummer één van een Jain, is geweldloosheid.
We spraken zeker een uur met hem. Het was een mooi gesprek, en we konden ons erg vinden in de filosofie van de Jain zoals deze man hem ons uitlegde. Het sluit erg aan bij hoe we ons leven aan het vormgeven zijn. Ik moet wel toegeven dat onthechting hier, in India, makkelijker is dan thuis.
De parabel van de olifant.
Vijf blinde mannen kwamen een olifant tegen. De eerste voelde de slurf van de olifant, en zei: Een olifant lijkt op een slang. De tweede man voelde aan een oor van de olifant, en zei: Nee, een olifant is als een groot blad van een boom. De derde man voelde een olifantenpoot, en moest lachen: Ben je gek, een olifant is als een pilaar. Waarna de vierde man riep, die bij de flank van de olifant stond: Welnee, een olifant lijkt op een muur. De vijfde man voelde aan de olifantenstaart, en schudde zijn hoofd. Een olifant lijkt op een borstel, zei hij.
Wie heeft er gelijk? Zo moet je met alle waarheden omgaan. Een ander gezichtspunt is niet fout, alleen anders.
Voor wie meer wil weten over het Jainisme: tegenwoordig is alles makkelijk online te vinden, bijvoorbeeld op Wikipedia, in het Jain Literature Open Repository, of via de Jain Elibrary App (in de Google Playstore).
Reactie plaatsen
Reacties