Vóór de Nizams, vóór de Mughals, vóór het Delhi Sultanaat, zelfs vóór Hampi, was er in Telangana een koninkrijk genaamd het Kakatiya koninkrijk. Van deze dynastie is bekend dat ze al sinds de achtste eeuw als een soort leenheren heersten over hun landen. Maar in de 12 eeuw wisten ze zich daar aan te ontworstelen, en zelfstandig omringende monarchen te onderwerpen en landen te veroveren. Hun hoogtepunt beleefden ze in de 12 tot de 14e eeuw. Hun hoofdstad: Warangal. En het meest opvallende misschien wel: de tweede grote heerser van het rijk was de koningin Rudrama Devi, die door Marco Polo tijdens zijn bezoek aan India bezocht werd. Aangezien we in Hyderabad toch in de buurt waren, besloten wij om ook via Warangal verder te reizen.
Warangal Fort
Lekker gemaakt door het idee van weer een fort, namen we een uber naar het fort uit het Kakatiya-tijdperk. Eerst passeerden we de hoge stadsmuur, met een gracht langs de binnenkant. Maar toen we bij het fort kwamen, viel dat een beetje tegen. Er was niet meer over dan een stapel stenen. Begin veertiende eeuw is de stad/het fort tot drie keer toe belegerd geweest door de troepen van het Delhi sultanaat, in 1303, 1310 en 1323. De derde keer werden ze volledig verslagen, werd het fort kort en klein geslagen, werd Warangal geplunderd en werd het Kakatya koninkrijk bij het Delhi sultanaat ingelijfd. Tegenwoordig liggen de brokstukken van het oude fort zichtbaar op het land. Helaas is er niet veel meer te zien van de typische Kakatiya-bouwstijl. Er zijn nog wat beelden, allemaal onthoofd, en delen van daken en drempels en deurposten. Bij navraag bleek dat het onthoofden van alle iconen het gevolg was van de islamitische overheersing. Wat wel (nog? of weer?) overeind staat, zijn de vier toegangspoorten tot het fort. Deze iconische poorten hebben we ook op verschillende plaatsen in en rond Warangal nagebouwd gezien. Ze zijn zelfs zó iconisch, dat ze het beeldmerk van de staat Telangana zijn geworden. Gezien de hoogte van de bouwsels, de Kakatiya Kala Thoranam genoemd, vonden we het opzienbarend dat ze er in vol ornaat staan.
Restanten van het fort
Onthoofde iconen
Onthoofde mensen op onthoofde paarden
Vlak naast Warangal Fort staat de Khush Mahal, een audiëntie- of feestzaal van later tijd, waarschijnlijk gebouwd met en op de restanten van het Kakatiya-fort. We vonden de hal wat saai, rechttoe-rechtaan. Enkele beelden die in de omgeving gevonden waren, staan binnen in de hal. Maar het meest bijzondere dat we ontdekten, was een voorraad stenen kanonskogels in een van de voorraadkamers.
Aan de andere kant van het fort, nadat we door het Children's park (een soort speeltuin) waren gelopen, ligt de Ekashila Gutta. Een enorme rots, die via een trap te beklimmen is. Bovenop staat een kleine Shiva-tempel en een oude uitkijktoren. We hadden er een schitterend uitzicht over de Shiva- tempel en een meer. Aan de andere kant, niet op de foto, liggen de restanten van het fort en konden we de oude stadsmuren zien.
Heel veel Nandi's
Gelukkig staan er in en rond Warangal enkele bouwwerken uit de Kakatiya-periode die voor een groot deel gerestaureerd. De eerste die we bezochten was de thousand pillar temple, oftewel de tempel van duizend pilaren. Bij de beschrijving waren ze al eerlijk: het zijn er geen duizend, maar slechts zo'n driehonderd. Maar toch: best wel veel. Wat vooral opvalt aan de bouwstijl, is dat die pilaren veel verschillende vormen combineren. Wat de plaatsen die we gezien hebben ook allemaal gemeen hebben: een grote Nandi, gebouwd uit een massief blok basalt. Een steensoort die niet uit de buurt komt, en dus van ver moet zijn geïmporteerd. Het fort had er een, de tempels soms wel twee. Nandi is de koe met de lieve uitstraling, rijdier en boodschapper van de God Shiva. Zij is zeker één van onze favorieten, deze reis. Toch waren ook hier veel iconen vernietigd / onthoofd
De volgende tempel die een bezoek aan Warangal de moeite waard maakt, is de Badrakali tempel. Op het moment dat we daar aan kwamen, rond half acht in de avond, was het er druk. Veel gelovigen waren bezig met hun ronde langs de goden. De godin Badrakali, aan wie de tempel is opgedragen, ziet er angstaanjagend uit met een afgehakt hoofd in haar hand en staande op een lijk. Maar ze staat symbool voor bescherming, rechtvaardigheid en de vernietiging van het kwaad. We hoorden later van een winkelier (hij zag aan de vegen op ons hoofd dat we deze tempel bezocht hadden) dat de wereldberoemde Koh-i-Noor -de beroemdste diamant ter wereld- uit Warangal kwam. Dat hij in het linkeroog van de godin in de Badrakali-tempel had gezeten, maar door de sultan van Delhi in 1323 was ingepikt. En nog veel later door de Britten, die het de centrale steen in de Britse kroon maakten. India wil de Koh-i-Noor al terug sinds 1947, maar terug naar Warangal zal hij waarschijnlijk nooit komen.
Van de buitenkant van de Badrakali-tempel hebben we niet heel veel gezien. Het was al donker toen we er aankwamen, en de oude tempel is van alle kanten dichtgebouwd met luifels. Wel bezochten we de tempel, maar in de tempel mochten we niet fotograferen. De sfeer in de tempel was prettig en ontspannen.
De Ramappa tempel
Meer Nandi's zagen we in de Ramappa-tempel uit de 13e eeuw. Deze ligt op zo'n 60 kilometer van Warangal. We hadden hiervoor een auto-met-chauffeur gehuurd. Net als in het fort, waren hier de hoofden van vrijwel alle afbeeldingen verdwenen. Het deed ons denken aan de beeldenstorm. De gids bevestigde ons verhaal. Met de komst van de troepen van de sultan van Delhi, kwam ook de Islam. In dit geloof zijn afbeeldingen van mensen -en vooral heiligen en op mensen gelijkende goden- taboe. Zowel in het fort als in de Ramappa-tempel hadden ze dan ook flink huisgehouden. Alleen enkele dieren die geen gelovige betekenis hadden en wat bewerkte plafondpanelen waar ze lastig bij konden, waren gespaard gebleven.
Van de twee grote Nandi's in dit complex, was er één ook haar snuit kwijt. De constructie van hoofdtempel was nog redelijk ongeschonden. Alleen de vloer stak in rare hoeken omhoog: Er was ooit een aardbeving geweest, die dat had veroorzaakt. De omringende gebouwen waren daarbij ingestort, maar inmiddels grotendeels gerestaureerd. In de tempel waren iconen te vinden van verschillende mythische dieren. We zagen verschillende yali's die het dak ondersteunden, maar ook veel kleiner, prachtige Makara's. Een Makara is een mythisch zeemonster dat deels krokodil, deels ander dier is.
...en nóg langer geleden....
Wat ik vooral bijzonder vind, is de locaties van de verschillende tempels. Ze zijn niet per sé in de buurt van menselijke bewoning ontstaan. Maar mensen ontdekten plotseling een goddelijke aanwezigheid ergens en vervolgens werd er een tempel gebouwd. Er werd niet direct een stad bij gebouwd. De Marappa tempel stond en staat kilometers verwijderd van de dichtstbijzijnde bebouwing.
De laatste tempel die we hebben bezocht in Warangal lag op iets meer dan een steenworp afstand van ons hotel. Midden in de stad steekt een tientallen meters hoge rots uit de grond; de omringende bebouwing valt erbij in het niet. En boven op die rots staat de Govinda Rajula Gutta. Een kleine tempel, maar al meer dan duizend jaar oud. Uitgehakt uit de rots, in een tijd dat er nog geen trappen naar boven liepen. Wij konden gelukkig gewoon via de trap de rots op klimmen. Het heilige der heiligen is een kleine grot, boven op de rots, waar de dienstdoende god, Govinda, zich bevindt. We werden hier weer hartelijk verwelkomd. Het is erg fijn als mensen in de tempel je graag vertellen over hun geloof en de gewoontes die er bij horen in de tempel. Door naar mensen te luisteren, goed te kijken en na te doen, kunnen we inmiddels een beetje meekomen. Hoewel we altijd nog veel bekijks trekken.
Hier, boven op de rots die boven de stad uittorend, werden we gewezen op nog veel meer tempels die de moeite van het bezoeken waard zijn. Voor de tweede maal hoorden we de naam Tirupati. Dat ligt zelfs nog wel redelijk op de route, dus ik denk dat we die nog wel aan gaan doen. Maar we hebben niet zo veel tijd meer. Nog minder dan drie weken, en dan zijn we het land weer uit.
Deze tempel had overigens geen Nandi. Wat ze wel hadden, was een stal met echte heilige koeien. Én een paar kalfjes. Te lief voor woorden. Simon heeft nog wat karmapunten gescoord, want hij mocht helpen de koeien te voeren.
Reactie plaatsen
Reacties