Na de Qtub-Shahs werden de Moghuls heer en meester in het grootste deel van India, ook in de staat Hyderabad. Asif Jah I werd in 1724 door de Moghul keizer Bahadur Shah benoemd tot Nizam (onderkoning) van Hyderabad, toen nog Golkonda geheten. Deze Nizam kreeg, door het uiteenvallen van het Moghul-rijk, steeds meer zelfstandigheid, hoewel zijn rijk nooit echt vrij is geweest. Na de Moghuls was Golkonda schatplichtig aan de Marathas, en daarna stond het onder bescherming van de Britten. De opeenvolgende Nizams steunden het Britse bewind enthousiast. Ze sponnen er goud garen bij. Zodanig zelfs dat in de jaren '30 van de twintigste eeuw, de toenmalige Nizam, Mir Osman Ali Khan, werd beschouwd als de rijkste man ter wereld.
Dankzij de voorliefde van de Nizams voor parels, werd Hyderabad, terwijl het totaal niet in de buurt van enige zee ligt, de belangrijkste handelsplaats voor parels in de wereld. De stad werd dan ook wel Stad van de Parels genoemd. In 1848 werd Hyderabad ingelijfd bij de Indiase republiek. De laatste Nizam werd afgezet. Zijn nazaten zijn nog steeds erg rijk en wonen verspreid over de wereld. Zijn kleinzoon en troonpretendent woont in Turkije. Alle Nizams, behalve de laatste, zijn begraven in de Makkah Masjid (moskee) in Hyderabad, op een steenworp afstand van het Chowmahalla Palace. Dit paleis was altijd de zetel van de Nizams en is nog steeds in bezit van de familie. Er is een museum van gemaakt dat is opengesteld voor het publiek.
Zowel het paleis als de moskee liggen dicht bij de Charminar. De Charminar is gebouwd in 1591, toen de hoofdstad van het Golconda-rijk werd verplaatst van het Fort naar de nieuwe stad Hyderabad. En al die tijd is het het middelpunt van de stad gebleven. Tegenwoordig staat dit gebouw symbool voor de stad Hyderabad.
Charminar
Dit vierkante en perfect symmetrische gebouw zagen we al van ver liggen. De straat waar we doorheen moesten lag vol met rotzooi van de vorige marktdag, die door verschillende mensen bij elkaar geveegd werd. "Market is closed," werd ons toegeroepen. Dat kon ons niet zo veel schelen, want we waren op weg naar de Charminar. Maar dit gebouw wordt aan vier kanten omringd door marktpleinen, waar ze wel gewend zijn aan toeristen (immers, iedereen wil dit symbolische bouwwerk zien).
Dichter bij het gebouw met de vier torens was de markt sowieso al wel open, en toen we om de Charminar heen liepen, kwamen we midden in de marktdrukte. We wandelden langzaam over het volle marktplein. We waren een beetje overdonderd door de drukte, waardoor we niet eens de Charminar van alle kanten hebben bekeken, en er ook niet onderdoor zijn gelopen. Links en rechts aan het plein grensden nog enkele oude gebouwen, die wat ons betreft ook het bekijken waard waren.
Makkah Masjid
Één van die gebouwen was de belangrijkste moskee van Hyderabad, de Makkah Masjid. We zijn op onze reizen door India toch al wel wat moskeeën tegengekomen, maar het is niet vaak voorgekomen dat we er naar binnen mochten, laat staan dat we foto's mochten maken. Maar in deze moskee was dat geen probleem. Mits we onze schoenen uit deden en ik mijn hoofd zou bedekken.
Allereerst zagen we de graven van alle Nazims en hun vrouwen. We kregen enthousiaste uitleg van een moskee-official. Hij legde uit dat de graven met een dakje er op van de Nazims waren, en de graven die plat waren van boven, waren van hun vrouwen. Ook wist hij te vertellen dat de pilaren waar de toegangsbogen op rusten, uit één stuk bestaan en de bogen zelf uit slechts twee stukken. Dat zijn dan enorme lengtes graniet die gebruikt zijn. Onder de torens op de hoeken, zit een fundering van 3 meter diepte. En de kroonluchters in de moskee zijn van Belgisch glas. Hmmm, dat waren we al vaker tegengekomen. Belgische kroonluchters worden in India meer op waarde geschat dan in Europa, geloof ik.
Simon mocht nog even mee naar binnen om de moskee van dichterbij te bekijken. Vrouwen waren daar niet toegestaan. Op feestdagen konden er wel 15.000 mensen naar deze moskee komen voor het vrijdaggebed.
Chowmahalla Palace
Het eigenlijke doel van vandaag was het paleis van de Nizams van Hyderabad, op nog geen 10 minuten lopen vanaf de moskee. Vlak na de entree van het paleis werden we een fotostudio ingeloodst. Of we in de kleren van de Nizam en zijn vrouw op de foto wilden. Kom laten we eens gek doen....
Het paleis zelf is omsloten door Hyderabad, maar beschikt over een prachtige parkachtige binnentuin met een grote vijver. De meest opvallende zaal in het paleis was de troonzaal, waar de Nizam audiëntie hield. Middenachter in de zaal stond de troon. De goede relatie tussen de Nizams en de Britten kwam in het paleis tot uiting in verschillende fotoseries, waarop te zien was dat de Nizams Britse regenten ontvingen. Uiteraard ging men samen op tijger- of olifantenjacht. De trofeeën daarvan zijn ook op verschillende plaatsen in het paleis terug te vinden. We werden geleid door de wapenkamer en door een kamer met nogal kitscherig hardhouten meubilair dat in het Victoriaanse tijdperk populair was. In een apart gebouw verderop, konden we de autoverzameling van de zesde Nizam bewonderen, met onder andere een gele Rolls Royce Motor Carriage uit 1913 en verschillende Napiers uit 1906.
Al met al kregen we het idee dat de Nizams goed voor zichzelf gezorgd hebben, door hun samenwerking met verschillende bezettende machten. Na de onafhankelijkheid van Engeland, kozen de Nizams er voor om onafhankelijk te blijven van zowel Pakistan als India. Helaas was het Hyderabadi leger slecht getraind, en werden ze snel overwonnen door het Indiase leger, dat middels een politionele actie (Operation Polo) de staat Hyderabad met geweld innam in 1948. De Nizam werd gedwongen afstand te doen van de troon, in tegenstelling tot verschillende andere koningen en prinsen in het na-koloniale India die vrijwillig troonsafstand deden. De (achter)kleinzoon van de laatste Nizam claimt nog steeds zijn recht op de troon.
Reactie plaatsen
Reacties