Na het bezoek aan Shunan, maakten we een korte tussenstop in Hiroshima. Hier zouden we een nacht blijven, samen met Myrthe. We kwamen pas tegen het eind van de middag aan, maar besloten ons een beetje op te frissen en daarna tóch nog even op pad te gaan. Zoals welbekend, was op Hiroshima de eerste atoombom ooit gevallen. We wilden toch ook hier het vredesmuseum en de herdenkingsmonumenten bezoeken.
Vredesmuseum
Allereerst wandelden we naar het museum. Het ligt, net als in Nagasaki, niet ver van de plek waar de bom viel. Eigenlijk viel de atoomboom niet op de stad: hij ontplofte op zo'n 500 meter hoogte. Maar ook hier waren de gevolgen verschrikkelijk. in tegenstelling tot Nagasaki, werd hier wel het hart van de stad getroffen, met ruim 150.000 doden tot gevolg. Hoewel ook Hiroshima een haven- en industriestad was van belang in de oorlog, werden vooral burgers het slachtoffer van de bom. En ook hier was dat een bewuste keuze van de Amerikanen. Andere geallieerde machten, met name de Britten, vonden dat er eerst een waarschuwing naar Japan gestuurd zou moeten worden. Maar er werd door de Amerikanen anders besloten.
Wij kwamen rond een uur of vijf 's avonds aan bij het museum. Ht viel op hoe druk het was. In het museum trokken drommen mensen voorbij aan een pikdonkere expositie waarin allerlei gruwelijke beelden en verhalen werden gedeeld. Bijzonder was dat dat in vrijwel volledige stilte gebeurde. We troffen er mensen van alle leeftijden en allerlei nationaliteiten. Iedereen werd doordrongen van de boodschap: Dit was onmenselijk, dit nooit meer.
Verder kwam het verhaal grotendeels overeen met dat van Nagasaki. Één specifiek verhaal uit Hiroshima werd wereldberoemd. Dat van het meisje Sadako Sasaki. Ze was twee jaar oud toen de bom viel. Ze werd door de explosie uit het raam geblazen, maar bleek wonder boven wonder niet gewond. We werd ze de volgende dag bedolven onder de "zwarte regen" die na de bom uit de lucht kwam vallen. Tien jaar later, ze was inmiddels 12, verschenen er tumoren in haar nek en achter haar oren, en ontstonden er paarse vlekken op haar benen (een verschijnsel dat ook direct na de val van de bom bij slachtoffers van de straling voorkwam - en wat ze niet overleefden).
Er werd leukemie vastgesteld, wat in Hiroshima "atoombomziekte" wordt genoemd. Ze hoorde de legende over de 1000 kraanvogels. In Japan staat de kraanvogel symbool voor hoop, geluk en een lang leven. Wie 1000 kraanvogels zou vouwen van origami, mocht een wens doen. Sadako begon kraanvogels te vouwen van alle papiertjes die ze kon vinden, veelal de papiertjes waar haar medicijnen in hadden gezeten. Ze heeft de 1000 waarschijnlijk niet gehaald voordat ze overleed. Haar klasgenoten hebben ze voor haar afgemaakt.
Later hebben zij ook het initiatief genomen voor wat uiteindelijk het kindervredesmonument is geworden in het naast het museum gelegen vredespark. En nog steeds wordt Hiroshima bedolven onder de strengen met kleurige kraanvogels. Dit verhaal leerde ik al op de middelbare school, en het ontroert me nog steeds. Bij het kindervredesmonument zijn duizenden kraanvogels in vitrines te zien.
Naast Sadako Sasaki heeft Hiroshima nóg een iconisch symbool van de allesvernietigende kracht van de atoombom: De Genbaku Dome. De bom ontplofte op 6 augustus 1945 op slechts 150 meter afstand van de Hiroshima Prefecturial Industrial Promotion Hall. Wonder boven wonder is een deel van het gebouw blijven staan, hoewel iedereen in en om de hall op slacht dood was. De ruïne is blijven staan als reminder waarom er nooit meer een atoombom gebruikt zou mogen worden.
Kasteel Hiroshima
Wat niet is blijven staan na de val van de bom, was kasteel Hiroshima. Dit houten gebouw was in 1945 met de grond gelijk gemaakt. Maar in 1989 weer opnieuw gebouwd. Een typisch Japans kasteel, zoals we er al meer hadden bezocht. De volgende ochtend besloten we er toch een kijkje te gaan nemen. Het poortgebouw was open, maar het hoofdgebouw van het kasteel was helaas gesloten. Het was bouwkundig niet veilig genoeg om bezoekers binnen te laten. Dus na het nemen van een paar foto's wandelden we terug naar het hotel om onze bagage op te halen. Even later bracht de taxi ons naar het station voor de volgende treinreis.
Reactie plaatsen
Reacties