Nou, dat was me wat. Nadat we afscheid hadden genomen in de herberg en bij het station aankwamen, bleek dat we een uur te laat waren! Op het verkeerde kaartje naar de vertrektijd gekeken. En nu? Veel treinen naar Ayutthaya reden er niet op een dag. En helemaal wachten tot de volgende trein die pas in de avond zou vertrekken, zagen we niet zitten. Dus na wat gepuzzel, besloten we een tussenstop te maken in Uttaradit, een plaatsje op ongeveer 1/3e van de afstand. Daar een dagje rondkijken en vervolgens de trein door naar ons eigenlijke doel.
Ze gezegd zo gedaan. Onder het genot van een paar kopjes koffie op onze nieuwe trein gewacht. Met een paar minuten vertraging kwam de trein er aan. We werden door perronpersoneel al op de juiste plek neergezet om in te kunnen stappen. Baggage in de rekken, en wij op de harde bankjes; deze trein had alleen derde klas coupés. Zonder AC maar met ventilatoren aan het plafond, en de ramen helemaal open. We hoefden maar 3,5 uur te reizen, dus dat zouden we wel overleven. Het was niet druk in de trein.
Na twintig minuten, de trein was al verschillende keren opgestart, stonden we nog steeds op het station van Lampang. Simon keek eens uit het raam, en zag dat er mannen bezig waren ónder de trein. Nog twintig minuten later werd de coupé door elkaar geschud, en bleek de rest van de trein ontkoppeld. We zagen de locomotief en een paar wagonnen waarmee gerangeerd werd. Een klein uurtje later, we hadden het inmiddels aardig warm gekregen en waren een waterijsje aan het verorberen, moest iedereen gaan zitten. De loc kwam terug met het stuk trein dat hij had meegenomen. De boel werd weer aan elkaar gekoppeld. En weer werd de trein opgestart, maar hij bewoog nog geen centimeter. In ieder geval niet vooruit.
Eindelijk, twee uur te laat, kwam de trein met veel lawaai in beweging. Om na zo'n tweehonderd meter weer te stoppen en achteruit terug naar het station te rijden. De tweede poging ging wel goed, maar bij het eerstvolgende stationnetje werd deze routine wel drie keer herhaald. Maar toen, eindelijk, leek het probleem opgelost. De diesel boemelde voort van station naar station. In plaats van om half vier in de middag, waren we tegen zeven uur in de avond op de plaats van bestemming. Behoorlijk gaar gekookt.
Uttaradit
Dit is nou niet echt een wereldstad, zullen we maar zeggen. Net als iedere stad in Thailand waren er natuurlijk verschillende tempels. En een paar historische standbeelden. De meeste bezienswaardig-heden van Uttaradit bevinden zich echter niet in de stad, maar in dorpen in de buurt of zelfs nog verder weg in het district Uttaradit, waarvan de gelijknamige stad de hoofdstad is. We zijn in de ochtend naar de Wat Kalng tempel gewandel waar een schitterend aangelegde tuin bij hoorde, en waar een metershoog gouden Boeddhabeeld stond. Na een ijsthee namen we de taxi naar een van de beelden: een krijger met een gebroken zwaard Phraya Pichai Dap Hak. Deze historische generaal van het Siamese leger diende onder koning Taksin (de voorloper van de huidige dynastie) en stond erom bekend altijd met twee zwaarden te vechten. Zelfs toen één van de twee zwaarden brak tijdens een val, vocht hij door met anderhalf zwaard. Hij leefde van 1741 tot 1782. Het standbeeld was nauwelijks indrukwekkender dan dat van manneken pis.
De rest van onze dag in Uttaradit hebben we gezwommen in het zwembad van ons hotel, wat gewinkeld en ons heerlijk laten masseren in een massagesalon. We zijn klaar om door te reizen naar Ayutthaya.
Reactie plaatsen
Reacties