Dinsdagochtend vertrokken we om half negen vanuit Bangalore naar Palamaner. In deze plaats bevinden zich een aantal projecten waarvan Stichting Suryodaya aan de basis heeft gestaan. John had contact gehad met de Franciscaner friary in Palamaner en wij waren van harte welkom om bij hen te overnachten.
Onderweg in de auto praatte John weer honderduit. Over zijn leven in India, over wat hij en Arogyamma allemaal hadden meegemaakt in hun eerste jaren in India, eind jaren '70. Er is in die bijna vijftig jaar enorm veel veranderd in de omgeving.
De tocht van zo'n 140 kilometer naar Palamaner duurde ruim 3 uur. Onderweg was er natuurlijk tijd voor een kopje koffie, en tegen de lunch waren we bij de broeders.
Het eerste project dat we bezochten, en tevens één van de eerste projecten van de stichting, was een naschoolse opvanglocatie in Neerlagunta. Jesuraj vangt hier al bijna veertig jaar schoolkinderen op en zorgt ervoor dat ze hun huiswerk maken. Hij brengt ze discipline en vaste routine bij. Aan het eind van de dag, rond vijf uur, krijgen ze nog een portie pap, en dan mogen ze naar huis. Dit is al de tweede generatie kinderen die hij daar een veilige plek biedt, terwijl hun ouders aan het werk zijn. Tijdens de hoogtijdagen, kwamen er wel 120 kinderen, iedere weekdag. Op het ogenblik zijn het nog een stuk of 40.
De kinderen gaan naar verschillende scholen in de wijde omgeving. Toen de opvanglocatie gebouwd werd, stonden er nog niet veel huizen, maar net als in alle plaatsen in India, is ook hier de bevolking enorm toegenomen.
Jesuraj wilde ons ook graag welkom heten in zijn huis. Maar tijdens de lunch had Simon met één van de paters gesproken, en hij was gevraagd of we een les over duurzaamheid wilden geven aan de broeders (in opleiding). Natuurlijk zei Simon daar ja tegen; het blijft een onderwerp dat ons heel na aan het hart ligt, en op deze manier konden we ook wat terug geven voor de gastvrijheid. We hadden het idee dat de broeders veel nieuws hoorden, tijdens de les. De rest van hun opleiding bestaat alleen maar uit geloofszaken; deze informatie over hoe de wereld in elkaar steekt is iets waar ze nog weinig kaas van gegeten hadden.
Terug naar school
De volgende ochtend zijn we op bezoek geweest bij de Our Lady of Lourdesschool, die door ondersteuning krijgt van Suryodaya. Die ondersteuning bestaat uit tegemoetkoming van de schoolkosten voor individuelen leerlingen. De ene kan geen boeken betalen, voor een ander is het uniform te duur, en een derde kan het schoolgeld niet in zijn geheel betalen. Het is een privé school, en hoewel deze veel duurder is dan een government-school, willen toch veel ouders hun kinderen daar graag naar toe sturen. Het overheids-gefinancierde onderwijs is dan misschien wel gratis, het is ook erbarmelijk slecht. De docenten in de school verdienen eens schijntje, vergeleken met hun overheids-collega's. Daaruit blijkt wel dat zij enorm gemotiveerd zijn om de kinderen in hun school te helpen.
We bezochten een paar klassen, zowel de oudste groep, met 15-jarigen, als de eerstejaars kleuters. Bij de kleintjes waren niet eens genoeg bankjes om alle kinderen een plaatsje te geven, dus een deel van de klas zat op de grond. Met de groten spraken we een beetje over duurzaamheid, met de kleintjes zong Jaklien het liedje "hoofd, schouders, knie en teen".
Daarna bezochten we een kliniek van de zusters van de FDP. Niet opgezet door Suryodaya, maar zij hebben er wel veel gebruik van gemaakt, en de stichting heeft de kliniek een vervoersmiddel (een riksja) gedoneerd. En wie troffen we daar? Jesuraj! Hij is de praktijkondersteuner, die samen met een verpleegster en een zuster van de orde de patiënten verzorgt. Op het moment dat wij er binnen kwamen, lager er zo'n acht patiënten met uitdrogingsverschijnselen aan een infuus, landarbeiders die te weinig drinken terwijl ze in de hete zon aan het werk zijn.
Na het korte bezoek aan de kliniek, gingen we naar de zusters. Op hun terrein staat een hostel voor meisjes. Op kosten van Suryodaya is dat hostel gebouwd; John begeleidde de bouw, net als bij de school en de naschoolse opvang die we eerder bezocht hadden. De meisjes die er wonen zijn tussen de 14 en 20 jaar oud. Als zij daar niet zouden kunnen wonen, zouden ze niet naar school gaan, omdat ze te ver weg wonen van een behoorlijke school. De zusters beheren de hostel en begeleiden de meisjes.
We kregen een lekkere lunch, en gingen terug naar de Franciscanen.
Het laatste project dat we bezochten was de Emmaus leprakolonie in de buurt van Palamaner. Lepra komt er -gelukkig!- bijna niet meer voor. De mensen die er nog wonen, zijn de nakomelingen van de oude lepralijders en nieuwe bewoners die verder nergens terecht kunnen. Veel alleenstaande moeders, bijvoorbeeld. Suryodaya heeft daar een aantal huisjes gebouwd, zorgt voor het onderhoud en deelt nog iedere maand voedselrantsoenen uit, zodat men er in ieder geval één goede maaltijd per dag kan hebben. Sommige van de bewoners hebben een baan, maar lang niet allemaal. Een enkeling gaat de straat op om te bedelen. Zonder uitzondering zijn het gezinnen met meerdere problemen.
Wij werden er met alle egards ontvangen, kregen een stip op ons voorhoofd en ik (Jaklien) kreeg bloemen in mijn haar. Er werd een lied gezongen, en er werd gebeden voor een veilige reis voor ons. Van alle bezoeken vond ik dit het meest indrukwekkend. Hoewel we schrijnende verhalen hebben gehoord over de kinderen op de school, raakten de levensomstandigheden van deze mensen mij nog meer. Want ondanks alles werd ook uitbundig gelachen. En de liefde en dankbaarheid die deze mensen voelen voor John en Aro (die dan ook vreselijk gemist werd bij dit bezoek) was voelbaar en ook met ons gedeeld.
En wie was er ook weer? Jesuraj! Ik zei al tegen John: "Hoe moet het gaan als hij er niet meer is?" Hij is werkelijk de kern van alle hulp van Suryodaya in en rond Palamaner. Een heel lieve, vrolijke en hardwerkende man, die ook zijn werk voor een minimaal loontje doet, maar met zoveel liefde voor de mensen die hij helpt.
Na dit indrukwekkende bezoek, hebben we nog het tweede deel van de duurzaamheidsles gegeven aan de broeders -in-opleiding. Al met al een paar bijzondere dagen, dankzij John, die ons veel meer heeft gegeven dan we van tevoren hadden verwacht.
Reactie plaatsen
Reacties
Bedankt , mooi omschreven en goed weergegeven.