Een gouden tempel
Behalve de paleizen, staan er in Kioto ook een paar van de meest beroemde tempels ter wereld. de eerste daarvan is natuurlijk Kinkaku-ji. Een eeuwenoude tempel met een gouden pagoda. Overduidelijk een tourist-trap, gelegen aan een doodlopende straat waar het wemeklde van de bezoekers. Tientallen dienders die het verkeer en de voetgangers regelden. En een behoorlijke toegangsprijs. Maar daar krijg je wel wat voor. Het paviljoen kon niet van binnen bezocht worden, maar wat je aan de buitenkant ziet, gelegen aan een meer in een prachtige tuin, leverde fantastische plaatjes op. Het weer werkte ook redelijk mee. In zo'n fotogenieke omgeving, kun je alleen maar mooie plaatjes schieten.
Oorspronkelijk was de tempel het woonhuis van een rijke familie. In 1397 nam de derde Shogun van het Ashikaga-shogunaat het over en maakte er zijn paleis van. Na diens dood, werd het in gebruik genomen als zen-boeddhistische tempel. Het gouden paviljoen bestaat dus al meer dan 600 jaar.
We wandelden door de tempeltuin met hoogteverschillen langzaam naar de uitgang.
Wat ons ook weer in Japan is opgevallen, is dat geloof en commercie hand in hand gaan. Bij de tempels kan je amuletten kopen, of toekomstvoorspellingen, maar soms ook gewoonweg toeristische aandenkens. Bidden en geluk afsmeken gaat altijd gepaard met het offeren van geld. En er bestaat in Japan een hele traditie, waar men een boek meeneemt om daarin door iedere tempel die men bezoekt de naam te laten kalligraferen. Dit wordt dan afgemaakt met een officiële stempel. Goshuin, heet dat en kost natuurlijk ook weer wat.
De tempel van 1000 poorten
Bij ieder Shinto-heiligdom staan rode poorten. Deze torii markeren de overgang tussen de gewone wereld en de heilige grond van de shrine. In Kioto bevindt zich de Fushimi Inari Taishi, een Shinto-heiligdom gesticht in 711 en gewijd aan Inari Okami, de god van rijst, overvloed en handel. Vlak bij het station van Inari staat de ingang met verschillende altaren. Maar het belangrijkste altaar staat op de top van de berg Inari. De weg daarnaartoe wordt gemarkeerd door Senbon Torii, wat duizend poorten betekend. Maar ik denk dat het er wel meer zijn. Het zijn in ieder geval ook veel meer dan duizend traptreden naar boven.
Wat ons ook al eerder was opgevallen, was dat veel shrines beelden hebben van vossen. Deze vossen staan overigens alleen bij Inari-shrines. De vos is namelijk de boodschapper van de god Inari en staat symbool voor bescherming, wijsheid en voorspoed. Ook zorgt hij voor de communicatie tussen de mensen en de goden. Voor de tempel zat een vos met een sleutel in zijn bek. Dat was de sleutel van de rijstopslag Een andere had een rijsthalm in zijn bek, een symbool voor voorspoed
De traptreden bleven maar komen. Vooral ook omdat Jaklien de voorliefde had voor het lange pad, door het donkere bamboebos, zodat we nog tenminste tien verborgen pareltjes van heiligdommen zouden tegenkomen. Het pad loopt dan weer naar boven, dan weer naar beneden en het is volstrekt onduidelijk waar het zal eindigen. Af en toe komen we op plaatsen van adembenemende schoonheid. Uiteindelijk hebben we de top gehaald. Jaklien is nu volgens mij definitief van haar hoogtevrees genezen. Gelukkig was de terugweg tussen de torii door vooral bergaf.
Het uitgaansgebied van Kioto
Behalve dat er winkeltjes naast of vaak ook op het tempelterrein staan, kom je ook tempels tegen in drukke winkelstraten. In de Nishiki-markt, een gezellig winkelgebied vol met eettentjes (voornamelijk streetfood) en winkels van allerlei pluimage, stuitten we plotseling op een grote tempel.
Vlak bij de Nishiki-markt ligt de oude Pontocho-wijk langs de Kamo-rivier die dwars door Kioto stroomt. Aan de andere kant van het water vinden we Gion, van oudsher de entertaimentwijk van Kioto, waar in het verleden de Geisha's woonden en werkten. En tegenwoordig kan je er nog steeds een Geisha tegen het lijf lopen. In beide wijken vind je smalle straatjes met houten huizen. In veel van deze huizen bevinden zich restaurants en theehuizen.
Als je dan zigzaggend door de kleine straatjes Gion hebt doorkruist, kom je aan bij de Yasaka-shrine, een Shinto-altaar uit het jaar 656. Het is 24 uur per dag geopend, en ook in de avond was het er een drukte van belang.
Drum TAO theater
Vlakbij het Kioto hoofdstation is bovenop een gigantisch winkelcentrum een theaterzaal gebouwd. Dit is de zaal van waaruit de Taiko-drumband DRUM TAO elke avond twee optredens verzorgd. Taiko betekent "grote drum" (太 = groot, breed; 鼓 = drum). Er zijn verschillende soorten taiko's en zij vormen op zich een onderdeel van het Japans traditioneel theater en festivals. Na onze lange klim langs de 1000 poorten waren we wel toe aan een avondje ontspannen. Met enig gedoe wist Jaklien online tickets te bemachtigen. Na het diner liepen we naar het theater. We werden daar getrakteerd op een krachtig optreden met muziek, dans en uiteraard opzwepende drumritmes in een prachtige choreografie, door een gezelschap van heren en dames die na elke scene van kostuum wisselden. Natuurlijk moesten we enthousiast meeklappen. We hebben een heerlijke avond gehad.
Reactie plaatsen
Reacties