Met de Shinkansen en de Thunderbird kwamen we al snel aan in Kioto. We dropten onze bagage in het hotel, op loopafstand van het station, en gingen meteen op pad.
Kioto was de hoofdstad van Japan tijdens de Edo-periode. Dat was de periode van 1603 tot 1868 waarin Japan werd bestuurd door het Tokugawa‑shogunaat. De shogun (militaire leider) die zich gevestigd had in Edo had de echte macht. Er was vrede in Japan, maar het land isoleerde zich bijna volledige van de buitenwereld. Alleen een klein landje aan de Noordzee mocht handel met Japan drijven, maar daarover later meer.
Het Keizerlijk Paleis
Het keizerlijk paleis was goed bereikbaar met de metro, slechts een paar stations verderop. We liepen door de keizerlijke tuinen en stuitten uiteraard eerst op een tweetal Shinto-heiligdommen voordat we het paleis zelf tegenkwamen.
De tuinen rond het paleis zijn zeer ruim opgezet, met brede grindpaden die vol lopen met toeristen. We komen er Duitsers, Fransozen, Italianen, Spanjaarden en vooral veel Amerikanen tegen. We denken dat Kioto na Tokio wel de belangrijkste toeristische bestemming in Japan moet zijn. Omdat de tuinen al oud zijn, staat het vol met de meest prachtige oude bomen, die spetteren van de lentetinten groen. De poort van het kasteel was dicht en er hing een bordje "keep out". Laten we er maar omheen lopen, dachten we. Even later vonden we de juiste ingang. Deze eerste poort, de Kenrei-mon, is uitsluitend voor de keizer bedoeld. De gewone man mag door een onbelangrijke zij-ingang.
Het Keizerlijk Paleis is wordt niet meer bewoond, de keizer woont immers in Tokio, maar wordt nog wel gebruikt voor belangrijke staatsgebeurtenissen, zoals de kroning van de nieuwe keizer. Het gewone volk mag daarom vrijwel dagelijks en gratis het paleis komen bewonderen.
Het paleis staat al sinds de 8e eeuw op ongeveer deze plaats, toen de Keizer Kanmu de hoofdstad verplaatste van Nara naar Kioto. Gedurende 500 jaar was dit de daadwerkelijke keizerlijke residentie. De laatste keizer die er echt gewoond heeft, was keizer Meiji. Maar net als zoveel oude Japanse gebouwen, werd ook dit paleis geteisterd door branden, en werd iedere keer weer in de dan geldende bouwstijl opgebouwd. Het paleis in de huidige staat, is gebouwd in 1855. We zagen de grote toegangspoorten, rijtuighallen en de ontvangstkamers voor de aristocraten die de keizer kwamen opzoeken met nieuws of petities. Deze kamers waren ingedeeld naar aanzien van de bezoeker. Hoe hoger de rang, hoe imposanter de muurschilderingen.
Het grootste gebouw was de troonzaal. Verder waren er nog meer ceremoniële gebouwen en de woonvertrekken van de keizer. Hier lag ook een tweetal schitterend aangelegde tuinen. Het lijkt of de tijd er heeft stilgestaan; je ziet er zo de scenes uit een oude film aan je voorbijtrekken. Al met al een indrukwekkend bezoek.
Kasteel Nijo-jo
Op zo'n drie kilometer van het keizerlijk paleis, ligt kasteel Nijo-jo. Dit was de woning van de Shogun van Japan, op de zeldzame momenten dat hij in Kioto was (hij woonde immers in Edo, het huidige Tokio). Een Shogun, voluit Seii-Taishogun, is eigenlijk de opperbevelhebber van het leger, benoemd door de keizer. Oorspronkelijk waren er drie in Japan. Maar toen Ieyasu Tokugawa benoemd werd en Nijo-jo bouwde, heeft hij de andere twee uitgeschakeld en nam de complete politieke macht in Japan. De keizer was slechts een ceremoniële functie. Hoewel de titel Shogun slechts tijdelijk hoorde te zijn, hebben maar liefst 15 generaties Tokugawa geregeerd tijdens de Edo periode van 1603 tot 1868.
Dit paleis mochten we wél van binnen bekijken, maar er geen foto's maken. Ook hier waren vele ontvangstkamers. Zelfs een speciale kamer voor de ontvangst van de keizerlijke boodschapper.
De belangrijkste ruimte in het paleis was de Ohirom Ichi-ni-ma en Ni-no-ma, de eerste en tweede kamer. Hier liet de heersende Shogun zijn vazallen komen en deelde hen in 1867 mee dat hij de macht terug zou geven aan de keizer. Hiermee heeft hij een bloedige burgeroorlog voorkomen en werd Japan de moderne tijd in geloodst door de nog piepjonge keizer Meiji. Daarmee kwam ook definitief een einde aan het Japanse isolement.
Alle muren en schuifdeuren in de kamers van het paleis waren schitterend beschilderd met natuurmotieven, vooral veel naaldbomen, op een ondergrond van bladgoud. Hoewel de kamers er vrij sober uit zagen, was dit toch wel een teken van de enorme rijkdom van de Shogun. De gangen van het paleis worden ook wel Nachtegaal-corridors genoemd. Het lopen op de houten vloer geeft een piepend, zangerig geluid, dat doe denken aan de zang van een nachtegaal. Feitelijk is het gewoon een constructieprobleem.
Achter een tweede slotgracht ligt nog de het binnenste kasteel. Dit is pas gebouwd door keizer Meiji, dus aan het eind van de 19e eeuw. Omringd door weer een mooie tuin, om van de seizoenen te kunnen genieten. In de hoek staat nog het fundament van de donjon; de houten opbouw van de toren werd geraakt door een blikseminslag en is verloren gegaan, samen met de het oorspronkelijke binnenste kasteel. De rest van het hele complex is verbazingwekkend veilig gebleven tegen vuur. De oudste delen zijn inderdaad al ruim 400 jaar oud.
Reactie plaatsen
Reacties