Hoe leuk het ook was om Songkran een beetje mee te vieren met de locals, dat was natuurlijk niet de reden waarom wij naar Sukhothai waren afgereisd. De aantrekkingskracht van de plaats zat 'm voor ons in het feit dat het de hoofdstad was van een eeuwen geleden gevallen koninkrijk. De restanten die bewaard zijn gebleven, zijn UNESCO werelderfgoed geworden.
En zo kwam het, dat wij twee ochtenden achter elkaar al voor acht uur 's ochtends ons ontbijt achter de kiezen hadden en per fiets op pad gingen. Het moest wel zo vroeg, om de ergste hitte van de dag voor te blijven. Het historische park lag op ongeveer anderhalve kilometer van ons hotel, maar was zelf ook nogal uitgestrekt. We mochten onze fietsen er mee naar binnen nemen en konden zo van ruïne naar ruïne rijden. De fietsen waren van niet al te beste kwaliteit (zullen we maar zeggen, om het netjes te houden), maar het ging in ieder geval wel wat sneller dan lopen.
Een klein beetje geschiedenis
Het koninkrijk Sukhothai ontstond in 1238, toen twee Thaise krijgsheren besloten zich af te scheiden van het grote Khmer-koninkrijk, waar hun land onderdeel van uit maakte. Één van de twee werd niet veel later de eerste Sukhothaise koning Pho Khun Si Intrathit. Hoewel er rond die tijd meer koninkrijkjes werden gesticht in de gebied van het huidige Thailand, wordt dit toch gezien als de start van het moderne Thailand. Het was echter de zoon van Pho Khun Si Intrathit die het land groot en machtig maakte.
Onder Pho Khun Ramkhamhaeng werd Sukhothai vanaf 1278 groter dan zelfs het huidige Thailand. De hoofdstad was de oude stad Sukhothai, waar wij dus zijn. Ook zou Ramkhamhaeng het moderne Thaise schrift hebben gestandaardiseerd. Het stamt af van het Palava en we zagen overeenkomsten met bijvoorbeeld het Telugu, dat we in Palamaner (India) tegen waren gekomen.
Sukhothai had veel bondgenootschappen in de regio zoals met Ceylon, er werd een bloeiende handel gedreven, onder andere in Sukhothai aardewerk. Na zijn dood in 1317 werd Ramkhamhaeng opgevolgd door zijn zoon. Dat was het begin van het einde van het koninkrijk Sukhothai. Het laatste kleine stukje van het eens zo grote koninkrijk was in 1438 nog slechts een provincie van het inmiddels opgekomen Ayutthaya koninkrijk.
Boeddhisme in Sukhothai
In en rond de oude stad stonden tientallen boeddhistische tempels, versierd met honderden boeddhabeelden. Vanuit Ceylon waren er Theravada-monniken naar het land gekomen om de staatsreligie te leiden. Theravada is de stroming van het boeddhisme die in o.a. Thailand werd en wordt gepraktiseerd en is de stroming die de oorspronkelijke boeddhistische leer navolgt.
Siddharta Gautama was een Hindoe prins uit de 5e eeuw voor Christus, die tijdens een rijtuig buiten zijn paleis de armoede en het lijden van zijn bevolking zag. Volgens zijn geloof was dat het gevolg van karma en de kaste waartoe men behoorde. Dit vond hij zo onrechtvaardig dat hij zijn verworvenheden als prins verwierp en op zoek ging naar een manier om het lijden te voorkomen.
Hij ging mediteren en raakte volledig onthecht van het aardse leven en vond zo verlichting. Hierdoor werd hij de Boeddha, wat de verlichte betekent. Na de dood van de Boeddha ontstonden er verschillende stromingen, waarvan het Theravada het meest lijkt op wat de Boeddha de mensheid heeft nagelaten. Het boeddhisme is geen godsdienst, maar meer een levensbeschouwing.
Ook in Sukhothai zagen we weer duidelijk de hindoeistische basis van het boeddhisme. Rama, Vishnu en Shiva waren bijvoorbeeld ook aanwezig in de tempels.
Wat Mahāthāt
Het belangrijkste monumenten van Sukhothai is de Wat Mahāthāt in het Sukhothai Historical Park. In feite is het park een omheind deel van de oude stad van ruim 2 bij 1,5 kilometer. In een straal van ongeveer 5 kilometer er omheen liggen nog een heleboel andere restanten. De naam van de tempel vertaalt zich als 'tempel van het grote relikwie'. De tempel werd gesticht door Sri Indraditya, als de hoofdtempel van het Koninkrijk Sukhothai. Het ontwerp is gebaseerd op een mandala, die het universum voorstelt. De hoofdstupa die is gebouwd in 1345 om heilige overblijfselen van Boeddha te huisvesten, is omringd door kleinere stupas in acht richtingen. Aan beide zijden van de hoofdstoepa staan twee negen meter hoge Boeddha's. De tempel omvatte ook een vergaderzaal, een wijdingszaal en 200 ondergeschikte stoepa's. Van de gebouwen is alleen de stenen onderkant overgebleven, het houten bovenwerk is overal verdwenen. Ook veel van de originele beelden waren aangetast door de tand des tijds. Met onze liefde voor ruïnes fotografeerden we er op los.
Wat Si Sawai
De Si Sawai tempel is een van de oudste in Sukhothai. De tempel werd gesticht als een hindoeïstisch heiligdom voor Vishnu, nog vóór de stichting van het Sukhothai-koninkrijk. De tempel heeft drie goed bewaarde torenachtige spitsen (prangs), die de hindoeïstische drie-eenheid van Brahma, Vishnu en Shiva vertegenwoordigen. Er omheen ligt een dubbele wal en een gracht. Elke prang bevat een cel en een crypte. Later, rond de 14e eeuw, werd de tempel aangepast aan de behoeften van het boeddhisme.
Wat Sa Si
De kleine Sa Si-tempel ligt op één van de mooiste plekjes in het park, op een eilandje in een meer. De Stupa's (of Chedi"s) van de diverse tempels zijn door verschillende bouwstijlen beïnvloed. Die van Wat Sa Si is gebouwd in de Lanka- stijl, dus afkomstig uit Sri Lanka (Ceylon). Dit is herkenbaar aan de brede bel-vorm van de toren. We zijn dol op eilandjes, water en bruggetjes, dus wij vonden dit inderdaad een heel mooi plekje. Maar met alle Boeddha's die we al gezien hadden, begon het toch een beetje te duizelen.
Wat Phra Phai Luang
Buiten de stadsmuren van het oude Sukhothai staan ook nog enkele tempels. De grootste is de Wat Phra Phai Luang. Rond de tempel ligt een gracht, zodat we hem weer via een brug moesten benaderen. Deze Wat is al gebouwd in de tijd dat de Khmer-dynastie er nog heerste. Toen was het de belangrijkste tempel in de regio. Door de bouw van de Wat Mahāthāt verloor het die functie.
Net als de Wat Si Sawai had deze tempel oorspronkelijk drie prangs, maar er staat er nog maar één van overeind. Doordat het een Khmer-tempel is, die in de loop van de tijd enkele malen gerenoveerd en verder verfraaid is, is hij voor archeologen erg interessant als overgangsgebouw van Khmer- naar Thai-(bouw)kunst.
Wat Si Chum
De laatste tempel die we hier bespreken was de Wat Si Chum. Ook de laatste die we hebben bezocht. Het heeft ons twee ochtenden gekost om zo veel mogelijk te bekijken, en ook de tweede dag werd het al snel zo warm, dat we de koelte van een AC wilden gaan opzoeken. Maar deze laatste tempel was zeer zeker het bezoeken waard. Al van verre zagen we de enorme boeddha's in dit complex, in zittende pose. Dit is de houding waarin hij de demon Mara weerstond die hem probeerde af te leiden van zijn meditatie (en al doende de verlichting te bereiken).
Deze tempel bevatte ook een 50-tal stenen platen waarop het leven van Boeddha stond opgetekend. Deze platen bevinden zich inmiddels in het museum van Sukhotai, dat we uiteraard ook bezocht hebben.
Reactie plaatsen
Reacties