Nu we toch met Nederland in Japan bezig waren, besloten we ook naar Huis ten Bosch te gaan. Ik wist dat het bestond, en verwachtte een soort van openluchtmuseum á la het Nederlands Openluchtmuseum in Arnhem. Het begon al met de Oranje treinen, die op Kyushu (het meest Zuidelijke van de drie grote eilanden van Japan) rondrijden, die de naam Huis Ten Bosch dragen. Met één van die treinen reden we naar station Huis ten Bosch. Heel vreemd om de omroeper in het Japans Haustembosu te horen zeggen. Met tientallen andere toeristen stapten we de trein uit en liepen over de brug die de rivier overspande naar ons hotel. Toen we na het inchecken uit ons kamerraam keken, wisten we niet wat we zagen.
Al in 1979 kreeg industrieel Yoshikuni Kamichika het idee om een themapark te bouwen in een deel van Japan waar verder niet veel gebeurt. Na een bezoek aan Nederland was hij diep onder de indruk van ons kikkerlandje. Hij bouwde het Nagasaki Holland Village, dat open ging in 1983. Dat bleek een succes, dus er werd gezocht naar een manier om nog meer mensen te kunnen ontvangen. Dat werd het huidige Huis ten Bosch. genoemd naar de residentie van (toen) koningin Beatrix. In en om het park staan replica's van Huis ten Bosch, de Domtoren, het stadhuis van Gouda, de waterpoort in Delft. Er werd voor zes kilometer aan kanalen uitgegraven en de stenen voor de gebouwen werden uit Nederland gehaald.
Woonwijk gemodelleerd naar Wassenaar, naast het park.
Het werd in eerste instantie een succes, maar rond 2003 bleek het park failliet. Een aantal bedrijven besloten er toch nog geld in de steken en er werden speciale attracties geplaatst en hotels gebouwd. Weer leefde het park op, totdat ze ook hier last kregen van de coronapandemie. Als nieuw initiatief werd er toen een speciaal Nijntje-pleintje gebouwd, om ook jongeren en gezinnen met kleine kinderen te trekken. En zo heeft Nijntje het grootste pretpark van Japan (qua oppervlakte in ieder geval) van de ondergang gered.
Kortom, Huis ten Bosch was veel groter dan ik verwacht had. We kochten kaartjes voor anderhalve dag en stapten in de rondvaartboot om naar het hart van het park te varen. Terwijl we even later langs de grachten wandelden, kwam er een bevreemdend gevoel over ons. Enerzijds zag het er uit als Nederland, maar het voelde totaal on-Hollands. Te netjes, te perfect, en al die gebouwen staan in werkelijkheid natuurlijk helemaal niet zo bij elkaar. We aten een bakje patat, hadden een meet and greet met Nijntje en stapten in het reuzenrad (zou ik dan toch echt langzamerhand over mijn hoogtevrees heen komen?). We maakten foto's van elkaar in de rozentuin en aten kaasfondue in restaurant De Waag. Het begon al te schemeren en hoewel het park tot 9 uur 's avonds open zou zijn, wandelden we terug naar het hotel.
De volgende ochtend gingen we natuurlijk nog een keer! We hadden nog lang niet alles gezien en zeker niet alles gedaan. Twee dagen is niet genoeg om alles uit het park te halen. We gingen te paard in de drie verdiepingen hoge draaimolen en hadden de grootste lol. Daarna keken we naar een attractie waarbij Amsterdam onder water kwam te staan, met veel donder en bliksem en schuddende bankjes. We hadden kaartjes gehaald voor de theatershow, maar konden eerst nog even een kopje koffie drinken. Bij onze choco-koffie kregen we een klein kannetje, waarvan ik dacht dat het gewoon water was. Of zou het wodka zijn? Simon proefde voorzichtig en zei: "Wodka." Ik geloofde hem niet, dus zei: "Nostrovja!" en goot de inhoud van het kannetje in mijn mond. Meteen voelde ik de wodka branden, maar ik moest zo lachen, dat ik het niet door kon slikken. Terwijl de tranen over mijn wangen biggelden, zat Simon te gniffelen van leedvermaak.
Daarna was het tijd voor de show. We verstonden er natuurlijk niks van, maar het was een mooi verhaal over een prins die verliefd werd op een meisje van lagere komaf. Er werd gezongen en gedanst en de kostuums waren vol glitter. En op het eind moest iedereen mee klappen. Echt wat voor ons, dus.
Als laatste gingen we naar Huis ten Bosch, de replica van het paleis . Daar waren een paar tentoonstellingen, van schilderijen (etsen van Rembrandt) en draaiorgels. We vonden zelfs nog tijd om het een bezoekje te brengen aan het teddyberenmuseum, ter ere aan Teddy Roosevelt, de 26e president van de VS, maar met Nederlandse voorouders. We konden het niet te lang meer maken, we moesten de trein halen om naar Myrthe en haar gastouders in Shunan te gaan. Onderweg naar het hotel aten we een broodje van de Duitse bakker, haalden onze bagage op en staken de rivier weer over. Op naar het volgende hoofdstuk.
Reactie plaatsen
Reacties