We hadden de omringende bergen al wel bekeken, maar Ooty zelf nog eigenlijk nauwelijks. Dus liepen we weer het kwartier de berg af, richting het stadscentrum. Nu een keer via een andere route, omdat we de kathedraal wilden bekijken. Deze hadden we snel gevonden. Het stralend witte gebouw staat op een heuveltje in het dal en springt nogal in het oog. Het is een stukje Britse architectuur, maar de gebrandschilderde ramen zijn van later datum. Dat was te zien, omdat Moeder Teresa op één van de ramen prijkt. Zoals in alle Indiase katholieke kerken staan er een heleboel kleurrijke beelden in de kerk.
Twee straatjes verderop lag het hoofddoel van onze trip Ooty in: De botanische tuin. Ook weer een overblijfsel van de Britten in India, maar door de tijd heen goed bijgehouden en uitgebreid. Het park heeft een aantal verschillende tuinen, zoals een Japanse tuin (die volgens ons weinig weg had van een Japanse tuin) en een Italiaanse tuin (waar een beeld van een olifant in stond), en een aantal Victoriaanse gebouwen, zoals een tweetal kassen en de oorspronkelijke toegangspoort. De botanische tuin begint onder in het dal, maar loopt een heel eind de berg op. Op een gegeven moment hield ik het klimmen voor gezien, maar Simon heeft nog een stukje verder naar boven verkend. Hoog bovenaan, in de "Top garden", joegen enorm hoge bomen hun takken naar de lucht, als in een wedstrijd wie het hoogste was. Aangezien het nu het meest droge seizoen was, stond de waterval droog. De verschillende vijvers in de tuin stonden gelukkig wel vol met water. We hebben ongeveer twee uur gewandeld, en toen vonden we het mooi geweest. Je zou er met gemak nog langer kunnen rondstruinen.
Na de botanische tuin gingen we naar Ooty Lake. Een groot, kunstmatig aangelegd meer, ook weer om de Engelse overzomeraars tevreden te houden. Je kan er een bootje huren en een beetje rondvaren. We zagen dat ze ook zwanen- en drakenwaterfietsen hadden. We kregen er helemaal zin in. Helaas bleek dat de zwanen en draken niet in gebruik waren. In plaats daarvan kregen we een waterfiets met twee kapotte trappers. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het zonnetje scheen en dobberend op het water lijkt alles goed.
Op safari
Na drie dagen Ooty gingen we er weer vandoor. We reden met de bus dwars door de Nilgiris op weg naar Mysore, waar we op de Hampi-express zouden stappen. De bus daalde gestaag, de bergen werden na een tijdje minder hoog. En we reden door een tijgerreservaat. Terwijl ik lag te doezelen, en Simon wat verveeld uit het raam keek, hoorde ik opeen opgewonden: "Een olifant!" Ik ben nog nooit zo snel overeind geschoten uit een sluimer. Inderdaad, op een meter of 50 van de weg stonden twee olifanten te grazen. De bus raasde natuurlijk door, het was immers geen safaritocht. Simon heeft snel geprobeerd een foto te maken, wat nét is gelukt.
Later zagen we ook nog herten. Al met al hebben we aardig wat wilde dieren gezien deze keer in de Ghats: En reuzeneekhoorn, een bizon, de nodige aapjes, herten. En dus ook, eindelijk, wilde olifanten.
Reactie plaatsen
Reacties
Botanische tuinen zijn overal in de wereld altijd weer fascinerend. Mooie foto’s 😜 vooral die op het meer