Twee jaar geleden, tijdens onze rondreis van een maand door zuid India, kreeg ik Hampi al in het vizier. We vonden het toen echter wat te ver noordelijk liggen. En we waren al zo lang op pad. Nu bracht de trein ons dan eindelijk deze kant op. Niet naar Hampi zelf, maar naar het nabijgelegen Hospet. Simon ging op zoek naar hotels in Hampi, maar kon niet echt wat geschikts vinden. Het waarom werd ons al snel duidelijk: er woont niemand.
Hampi is een UNESCO werelderfgoed site. In de 14e, 15e en 16e eeuw was het zo ongeveer de rijkste stad van India, hoofdstad van het Vijayanagara- rijk. Maar Hampi is nog veel ouder. Waarschijnlijk wordt er naar de omgeving van de stad verwezen in de Ramayana, een episch verhaal dat zijn origine vindt in ongeveer 500 voor Christus. In de Ramayana speelt het apenkoninkrijk een grote rol, en zeker de apengod Hanuman. Aan de overkant van de rivier, tegenover Hampi, ligt de Anjanadri Hill, wat de geboorteplaats van Hanuman zou zijn.
De middeleeuwse stad werd, zoals zo veel plaatsen in India, in de 17e eeuw aangevallen door de Sultans van noord India, en daarna door de Mughals, en het Vijayanagara-rijk werd overwonnen. Hampi werd verlaten en verviel tot ruïnes. In 1800 werd Hampi ontdekt door een schotse kolonel van het Britse leger, maar er werd niet veel meer gedaan. Halverwege de 19e eeuw werd het herontdekt door de Britten. Een Arabische tekst van een handelaar uit de 15e eeuw werd vertaald waarin Hampi wordt beschreven. Vanaf 1900 kwam Hampi echt onder de aandacht van archeologen, en werd begonnen de ruïnes bloot te leggen. Hampi ligt is een gebied met enorme granieten rotsformaties. In het gebied liggen 1600 verschillende monumenten verspreid over ruim 41 km2. De meeste monumenten zijn gebouwd van
grote blokken graniet die uit deze rotsen gehakt zijn. Het is veel te veel om allemaal te bezoeken in de drie dagen dat we hier zijn. We werden donderdagochtend aangesproken door An(d)ja, een tuktukchauffeur, die ons aanbood om ons in Hampi rond te leiden. Omdat Hampi zo'n 15 kilometer van ons hotel lag en de monumenten te ver uit elkaar liggen om alles te lopen, besloten we op zijn aanbod in te gaan.
Sri Ananthashayana Tempel en de Hampi Shri Lakshmi Narasimha Tempel
We bezochten deze donderdag vooral een aantal gratis toegankelijke tempels. De eerste stop lag nog vlakbij ons vertrekpunt, nog in Hospet. De Sri Ananthashayana Tempel is een tempel voor Vishnu die leunt op de kosmische slang Ananta. De tempel is in 1524 gebouwd door de Vijayanagara-koning Krishnadeva Rava ter nagedachtenis aan zijn overleden zoon.
Vlakbij Hampi, langs de weg van Hospet naar Hampi, ligt de Hampi Shri Lakshmi Narasimha Tempel. Narasimha is de vierde incarnatie van Vishnu, in de vorm van een mens met een leeuwenkop. Hij is een felle verdediger van zijn gelovigen en een vernietiger van het kwaad. Als hij boos is, ziet zijn leeuwenkop er angstaanjagend uit. Maar in dit beeld, gehouwen uit één stuk graniet, lacht hij, en brengt zo vrede aan zijn volgelingen. In alle tempels die we verder bezochten, kwamen we afbeeldingen van Narasimha tegen. We zijn ook een behoorlijke tijd op zoek geweest naar een beeldje van deze beschermende godheid. Hij was niet overal te verkrijgen, maar uiteindelijk hebben we hem gevonden.
Sri Krishna Tempel
De Balakrishna (Krishna als kind) die hier vereerd werd, staat al lang niet meer in deze tempel. Na de aanval van de Sultans, werd het beeld door gelovige hindoes uit bescherming meegenomen. Nu staat het in het museum in Chennai. Van de tempel zelf zijn nog wel enkele hallen over. En delen van de grote Krishna-markt, waar zijde, edelstenen en goud en zilver werden verhandeld. Men kwam van heinde en verre uit India en overzees om hier te handelen. Ok de grote wateropslag, die iedere tempel heeft, ligt nog vrijwel onaangetast, hoewel hij nu in het droge seizoen wel leeg staat.
Als je hier zo rondloopt, tussen al deze restanten van imposante gebouwen, ziet het er uit alsof hier een oude beschaving heeft gewoond die van het ene op het andere moment van de aardbodem geveegd is. Het doet een beetje griezelig aan, maar doet je ook vol ontzag kijken naar wat er zo'n 700 jaar geleden allemaal voor elkaar gebokst is.
Hemakuta Hill
Op Hemakuta Hill staat de grootste collectie overblijfselen van het oude Hampi. Een grote rots, met daarop tientallen tempels en tempeltjes gebouwd, voor allerlei verschillende goden. De handwerkslieden die de beeltenissen van de goden maakten in de tempels, wilden ook graag hun vaardigheden showen, en maakten zelfs af en toe een grapje. Het eerste beeld dat we tegenkwamen nadat we uit de tuktuk waren gestapt, was een monoliet van Ganesha, de aardige goedzak die reizigers helpt door obstakels te verwijderen op hun pad (letterlijk en figuurlijk). Maar toen we om het beeld heen liepen naar de achterkant, konden we zien dat hij op schoot zit bij zijn moeder Parvati, die haar armen om haar grote baby heeft geslagen.
We ontdekten een trap, uitgehouwen uit de rots. Toen we deze hadden beklommen, liepen we door een deur van een volgend tempelcomplex. Wat we daar zagen overtrof onze stoutste verwachtingen. De ene na de andere tempel doemde op toen we een stukje verder over de rotsbodem omhoog liepen. Overal waar je keek, stond weer een bouwwerk in graniet en zandsteen. De idolen (godenbeelden) waren uit alle tempels verdwenen, maar de tekenen van de mensen die de tempels bezochten waren nog wel aanwezig. Verschillende plaatsen waar eten werd gemaakt door de tempelgangers waren herkenbaar, evenals enkele spelletjes die in de harde rots waren gekerfd (waaronder het oud-hollandse molenspel, wie kent het niet....)
Virupaksha tempel
We konden helemaal de berg oversteken, naar de grootste nog staande, en in nog in gebruik zijnde, tempel van Hampi. We liepen het laatste stukje over de oude weg (uit de 14e eeuw) over de bergen naar de tempel toe. Voor de tempel lag een groot terrein met marktstalletjes uit de tijd dat Hampi de rijkste stad van India was. De grote gopuram (toren boven de poort) van de tempel is nog redelijk intact en al van verre te zien. De gebouwen in Hampi lijken allemaal vrij vlak van kleur, stoffig graniet in een landschap met granieten rotsen. Maar je moet bedenken dat in de bloeitijd van het Vijayanagara-rijk alle tempels (net als nu) beschilderd waren in heldere kleuren. We hebben elders in India wel gezien dat ze hier in een ver verleden al veel kleurstoffen uit de natuur konden halen die behoorlijk duurzaam zijn. Het blauw in de tempel is bijvoorbeeld nog zeer sprekend.
We maakten ons rondje door de tempel, eerst langs Nandi, daarna langs de Shiva en uiteindelijk kwamen we langs het bad/de wateropslag van de tempel. Mensen mochten er niet in, maar de aanwezige aapjes waren daar lekker aan het poedelen.
Reactie plaatsen
Reacties