Ons bezoek aan Goa eindigde vroeg in de morgen. We moesten de trein van 7 uur halen. Natuurlijk was er vertraging (ongeveer anderhalf uur) want de trein boemelde al 24 uur en ruim 2000 kilometer door India. We deelden onze coupé met de Indiase (Goa!) Amerikaan Neville en zijn partner Teresa, met Scandinavische roots. Dit leidde tot gezellige gesprekken, afgewisseld met dutjes en wat lezen. Je zit toch 12 uur met elkaar opgescheept in zo'n tien vierkante meter met twee stapelbedden. Zij zijn ook met pensioen en hadden besloten op wereldreis te gaan, zolang ze het fysiek aankunnen. Eigenlijk vergelijkbaar met ons, dus.
Zij stapten, net als wij, in Goa in, en zouden ook in Kochi uitstappen. Voor hem de eerste keer in 40 jaar dat hij voet in India zette, voor haar überhaupt de eerste keer. Dat gaf ons een gevoel van ervaring, want we konden hen tips geven (volgens mij vond vooral Teresa het allemaal een beetje lastig). En Neville kon helpen met zijn rudimentaire kennis van het Hindi, toen het treinpersoneel ons vieren aansprak.
Tegen de tijd dat we Ernakulam naderden, zat ik gespannen uit het raam te kijken, om te zien wat ik herkende. Daar kwam Lourdes Hospital voorbij, waar Simon onderzocht was voor zijn gebroken rib. En Ernakulam Town Station, vlak bij St. Albert's College. Straten, waar we rondgewandeld hadden, en toen Ernakulam Junction, eindpunt voor ons. We wisselden telefoonnummers uit met Neville en Teresa (wie weet komen ze ooit nog een keer naar Nederland op hun wereldreis) en wezen hen naar het prepaid taxi point bij de uitgang van het station. Wij namen een tuktuk naar het Luminara hotel, twee jaar geleden ook het beginpunt van ons verblijf in Kochi. Na het inchecken, gingen we naar Simon's favoriete Chinees bijna om de hoek van het hotel. Je doet niet veel op zo'n dag in de trein, en toch ben je 's avonds behoorlijk moe.
Oude bekenden
Julie
Omdat we de weg kennen in Kochi, en alle sights al wel gezien hebben, gingen we de eerste dag op pad naar een mall, waar we lunch aten en een film (Crime 101) keken. Ondertussen hadden we contact opgenomen met verschillende oude bekenden: Father Shaiju, Dr. Geo en Jinson, om te laten weten dat we er waren en om af te spreken. De eerste vaste afspraak was met Geo, de volgende ochtend. St. Albert's wilde ons graag weer hosten, dus we konden die middag weer verhuizen naar de campus. Waar we met onze neus in de boter vielen: Die avond werd de Finesse, de afsluiting van het schooljaar van AIM (Albertian Institute of Management) gevierd. Waar wij natuurlijk, als onderdeel van de Albertian Family, van harte voor werden uitgenodigd.
Het was een hartelijk weerzien met Geo, met de poortwachter, met Father Antony (die drie maanden geleden bij ons gelogeerd had), father Jenson en Principal Justin Joseph Rebello. Ook ontmoeten we de interim-principal van twee jaar geleden, mr. Bijoy V. M., bij toeval in een restaurant. Wat fijn om te merken dat iedereen enthousiast reageert op onze terugkeer. Onze oude kamer werd in orde gemaakt, en we kopnden er zo in trekken. Het nachtkastje, dat wij destijds gekocht hadden stond er nog. En wat schetste mijn verbazing toen ik het laadje open trok: Helemaal achterin lag een zilveren oorringetje, dat ik tijdens onze tijd bij St. Albert's was kwijtgeraakt.
Finesse
Het grote feest zou rond zes uur beginnen. Dus netjes om zes liepen we in onze feestkleding naar Baccinelli Hall. deze overdekte locatie was gekozen, omdat er regen werd voorspeld. Maar zoals we hadden kunnen weten, waren de voorbereidingen nog in volle gang. We besloten nog even op onze kamer te wachten, lekker in de airco, en gingen om half zeven weer over de campus naar de hall. Meteen kwam Geo op ons af, en zijn eerste opmerking was: "Oh, je draagt Noord-Indiase kleding!" Wat natuurlijk klopte, want ik droeg de glittertjesrok-met-bijpassende-sjaal die ik in Jaipur gekocht had. We hadden er alleen een ander shirtje bij gekocht.
We werden een andere ruimte binnen geloodsd, waar de speciale gast al zat te wachten. Actrice, model en start-up enterpreneur Harshithaj Pisharady. Een jonge meid van pas 21, zelf nog student antropologie, met al een behoorlijke staat van dienst. Zij zat er al sinds half zes, vertelde ze. En inmiddels was het zeven uur. We kletsten wat met haar, tot de principal binnenkwam, en later ook father Antony. En toen begon het circus. Hoewel we maar kort op bezoek zijn, mochten we weer vooraan zitten. Er werd gedanst, er werden toespraken gehouden. De kaarsjes werden aangestoken en er werd nog meer gedanst en gezongen (Harshithaj zong Skyfall, van Adele. Een lastig lied, maar ze sloeg zich er bijzonder goed doorheen ) en er werden prijzen uitgedeeld.
Terwijl de optredens van de studenten nog doorgingen, kregen we eten aangeboden in de VIP-dining. Het was ondertussen negen uur, dus daar waren we wel aan toe. Na het eten hebben we nog even gekeken bij de feestelijkheden, totdat we ons rond tien uur terugtrokken op onze kamer.
Reactie plaatsen
Reacties