Hoewel het heerlijk is om te luieren en te niksen, wilden we toch ook een beetje zien van, met name, de geschiedenis van Goa. Ruim 4050 jaar was Goa een Portugese kolonie. Pas in 1961 heeft het Indiase leger de Portugezen tot overgave gedwongen, en in Goa onderdeel geworden van India. Die Portugese geschiedenis is nog overal in de deelstaat aanwezig. Straten met Portugese namen, een bovenmatig aantal katholieke kerken. Verder is de staat ook behoorlijk "westers": veel dames en heren in korte broeken, ook veel blanke toeristen en alcohol is vrijwel overal makkelijk te verkrijgen. Ook hebben we een groot aantal casino's gezien. Kortom, allemaal dingen die niet overal in India zo duidelijk in het oog springen.
De Portugese geschiedenis ligt nog wel redelijk gevoelig bij Goanen, hebben we kunnen concluderen uit onze escapades de afgelopen twee dagen.
Fontainhas
Ons hotel staat in Zuid-Goa, eigenlijk een beetje op het platteland. we hadden al gemerkt dat Uber hier niet werkt. Redelijk dichtbij is een treinstation, maar daar stoppen vrijwel geen treinen. En voor een bus naar een iets verder gelegen locatie, moet je eerst een lokale bus nemen naar het grote busstation in Margoa. Helaas rijden de Indiase lokale bussen niet erg op tijd. (Alleen de echte lange-afstandsbussen hebben iets van een dienstregeling). Dus wij wachtten bijna een uur op een bus die niet ging,
stapten vervolgens op de bus naar Margao en daar op een pendelbus naar de hoofdstad van Goa: Panaji, of in de verengelste versie: Panjim. Al in de 19e eeuw werd dit de hoofdstad van Noord-Goa. Tegen een heuvel en langs de Mandovi-rivier ligt nog een wijk in oude, Portugese stijl, met huizen in allerlei zuurstokkleurtjes, smalle straatjes, en veel trappen. Deze trappen zijn vaak betegeld met Portugese tegels, en sommigen zijn beschilderd. Op een gewone doordeweekse dag struikel je er over de toeristen, die foto's maken van pittoreske doorkijkjes en van elkaar voor mooie gevels. Hoewel op de meeste gevels staat dat er geen foto's genomen mogen worden. Iedere drie kruisingen zit er een politieagent de mensen in de gaten te houden, of ze zich aan het verzoek houden. Maar zoals zoveel gaat hier alles op z'n Indiaas. Geen foto's betekent dat je best met je mobiel mag fotograferen, zolang je het verkeer niet ophoudt. De handhaver zal hooguit op z'n fluitje blazen.
We kwamen langs een huis waarvan werd beweerd door Google dat het de residentie van Vasco da Gama was geweest (nu zitten er wat bedrijfjes en woningen in) en langs een beschilderde brug. Al met al was het een kleurig en vrolijk geheel.
Toen we naar het stadscentrum met de markt liepen, zagen we op het water verschillende casinoschepen liggen. Dit komt omdat gokken (anders dan met een gokmachine) op het land in India verboden is. Deze casino's zijn een belangrijke toeristische trekpleister van Goa.
Old Goa
Zoals de naam al doet vermoeden, was dit de eerste Portugese hoofdstad van het koloniale gebied. De kolonisten veroverden de stad op het Sultanaat van Deccan. In de eeuwen die volgden, groeide (Oud) Goa uit tot een stad ter grootte van Londen of Parijs, en met minstens zoveel rijkdom. Helaas waren de Portugezen geen goede broodheren voor de lokale bevolking, met hun inquisitie en slavenhandel. Maar de koning en de kerk voeren en wel bij.
In de 18e eeuw braken er echter malaria- en cholera-epidemieën uit, waardoor de stad werd verlaten. Men trok naar Nieuw-Goa (Panjim) en de oude stad verviel. Van de forten in de buurt is niet veel over, alleen enkele kerken staan nog goed overeind.
Één daarvan is de Basilica de Bom Jesus, een massieve kerk uit basalt, waar de heilige Fransiscus Xaverius ligt. Niet begraven, maar onder een glazen stolp in een zilveren kist. We konden hem zelfs zien liggen. Maar hij is niet meer compleet: zijn rechteronderarm ligt in Rome.
Op een steenworp afstand staat de Sé kathedraal van Santa Catherina. In deze kathedraal heeft St. Fransiscus Xaverius nog bekeerde heidenen gedoopt. Het doopvont staat er nog.
Een paar honderd meter verderop vonden we nog de ruïnes van de kerk van St. Augustinus. Bovenop een heuvel, en omringd door een groot klooster van de augustijner broeders, heeft deze kerk de tand des tijds minder goed doorstaan. Maar de restanten van de toren staan nog fier overeind, en zijn al van ver te zien.
Op weg naar het strand, om dolfijnen te gaan zien, kwamen we nog langs een Portugees fort dat wel redelijk intact was gebleven. Het fort van Reis Magos was één van de eerste Portugese forten, en deze was bedoeld om het smalste stuk van de rivier te beschermen tegen indringers, van de VOC, bijvoorbeeld. Dit fort is ook lange tijd in gebruik gebleven, en is zelfs haverwege de vorige eeuw nog door de Portugese kolonisten gebruikt als gevangenis. Na 1993 was het verlaten. In 2008 is men begonnen het te restaureren, en nu is het zelfs weer in gebruik, als kcentrum voor de kunsten. Maar je kunt er ook gewoon een beetje rondkijken, ook leuk.
Dolfijnen spotten
Na Old Goa en Reis Magos Fort hadden we een gezonde trek. Na een maaltijd in een gezellig restaurantje in Nerul reden we door naar Coco Beach. Daar was het vertrekpunt voor korte tripjes langs de kust om dolfijnen te spotten. Op het water viel het mee met de hitte, en zowaar we hebben meerdere dolfijnen aangetroffen bij het "dolphin point" waar de Mandovi rivier uitkomt in de Arabische zee. Een dolfijn spotten is lastig, ze halen maar kort adem en verdwijnen dan meteen weer onder water. Toch is het gelukt er een paar op de foto te krijgen.
Birla Radha Krishna Mandir
De laatste stop was de Birla Mandir in Goa. De familie Birla is een van de bekendste industriële families in India. De familie heeft zijn enorme rijkdom te danken aan het succes van de Aditya Birla Groep, een industrieel conglomeraat met meer dan 227.000 werknemers. De familie Birla heeft een deel van de enorme rijkdom omgezet in de bouw van nieuwe Hindoetempels door heel India, in totaal al 14 grote tempels en nog ca. 16 kleinere tempels.. We hadden in Delhi ook al een Birla tempel bezocht. De bouw van de tempel in Goa was nog maar een paar jaar geleden afgerond. De tempel is gebouwd door Mr. Kumar Mangalam Birla ter ere van zijn grootouders. De tempel ligt op een terrein van bijna 1,5 ha. en is opgetrokken uit wit marmer. Het was toegestaan in de tempel te fotograferen. De tempel is prachtig en laat zien waartoe Indiase vaklieden in staat zijn. Naast de tempels, heeft de Birla-familie ook al 150 jaar geld gestoken in verschillende goede doelen ter verheffing van het volk. Vooral veel in onderwijs, maar ook gezondheidszorg, wetenschap en kunst.
Reactie plaatsen
Reacties
Opnieuw eenninteressant reisverhalen. 16 gouden tempels, ongelofelijk. Maarvrekenndevkolonialebperiide nog eens na!
Hartelijk gegroet, Henk van Renssen