En door ging de reis, naar Vadodara deze keer. Waarheen? Vadodara, in het verleden ook wel Baroda genoemd. Geen voor de hand liggend doel, ook niet omdat het behoorlijk uit de richting ligt. Maar twee jaar geleden kregen we een uitnodiging uit Vadodara om langs te komen en de echte Gujarati gastvrijheid te ervaren. Ik had al wel even contact gehad met de uitnodiger, en kreeg het verzoek in ieder geval op tijd te laten weten wanneer we in de stad zouden zijn. Maar onze bevestiging van de trein kwam pas de avond van tevoren. We zouden het wel zien of het zou lukken om iets af te spreken.
Aan bezienswaardigheden konden we ook niet ontzettend veel vinden in de stad. Een paleis en een paar poorten en parken. Maar een beetje rustig aan doen zou ook niet erg zijn. Temeer omdat het eten de eerste avond helemaal verkeerd viel bij Jaklien.
Baroda Museum and Picture Gallery
De middagtemperatuur begon al aardig op te lopen, naar zo'n 28 graden. Het park was mooi aangelegd, met een heleboel vrijetijdsbesteding voor de bevolking van de stad: een dierentuin, een speeltuin, een miniatuurtreintje, een planetarium. En dus een museum.
Het museumgebouw was indrukwekkend, al vanaf een afstandje zichtbaar. Er was helaas geen airco binnen, maar de brandende zon werd in ieder geval tegengehouden door het dak. Net als vaker in musea hier, mochten we binnen geen foto's maken. De collectie was groot maar wel een beetje een rommeltje. De Japanse collectie bevatte meer Chinese en Birmese artefacten dan Japanse. Terug in de tijd, naar de Egyptenaren en de gelijktijdige Harappa periode in India, waren en eigenlijk alleen kopieën te zien.
We waren midden in de nacht aangekomen, dus het eerste wat we deden was slapen. De volgende dag kwamen we, tijdens het zappen, de cricketwedstrijd Nederland-Namibië tegen, die we zijn blijven kijken. Het T20 wereldkampioenschap is weer begonnen! Maar daarna wilden we toch ook wel weer iets doen. Simon stelde het museum voorr, gelegen in een groot park.
Op weg naar het museum, kwamen we eerst langs de arts-faculteit van de Maharaja Sayajirao University van Baroda. Een heel bijzonder gebouw. We zouden later elders in de stad, nog zo'n iconisch gebouw tegenkomen dat ook een onderdeel van dezelfde universiteit was. Het ernaast gelegen park was ook genoemd naar dezelfde Maharadja. De beste man is behoorlijk belangrijk geweest voor de stad. Maar daarover later meer.
Een vrij uitgebreide schilderijententoonstelling had de schilders per land gesorteerd, meer nauwelijks per schilderstroming. In de Europese sectie stonden wat kopieën van Romeinse beelden en kopieën van enkele impressionistische schilderijen. Het Murano glas, Delfts blauw en Wedgewood was wel echt. Het topstuk van het museum was echter het echte skelet van een blauwvinwalvis, die voor de kust van Gujarat was omgekomen.
Laxmi Vilas Palace
Het Lakshmi Vilas Palace in Vadodara stamt uit 1890. Het is ontworpen door de British architect Charles Mant voor de Maharadja en zijn vrouw. Een beetje aan de ruime kant: 170 kamers voor 2 personen....Het paleis is van een oogverblindende schoonheid en wordt omringd door een gigantisch tuinachtig park. Die Maharadjas konden zich wel wat permitteren. Helaas was het gebruik van de camera binnen verboden. De foto van de fonteinen in het paleis was een "ongelukje".
Maharadja Sayajirao III Gaekwad (Hij regeerde van 1875 tot 1939) was een visionair, die Baroda gratis onderwijs gaf, een volkspark voor de inwoners liet aanleggen en een universiteit stichtte. Maar hij deed zichzelf ook niet te kort, met dit gigantische -het grootste in zijn soort in India- paleis. Eigenlijk is maar een klein deel van het paleis toegankelijk en als een soort museum ingericht. In een andere vleugel woont de huidige Maharadja nog gewoon. We zagen o.a. een wapenkamer met een enorme verzameling zwaarden, speren, schilden en ander wapentuig uit de 18e en 19e eeuw. De meest bijzondere ruimte was de Darbar Hall die gebruikt werd voor feesten en partijen en voor optredens van muzikanten. Zowel de vloer als het plafond waren oogverblindend mooi gemozaiekt. In het paleis was het mede dankzij de fonteinen goed toeven ondanks de buitentemperatuur, die tot boven de 30 graden was opgelopen.
De Khanderao markt en het Sur Sagar meer.
Na afloop van ons paleisbezoek lieten we ons per tuktuk naar de Khanderao markt verplaatsen. Het marktgebouw was een cadeautje van de Maharadja een de bevolking van Baroda. Nog steeds wordt het terrein als groenten- en fruitmarkt gebruikt. Een markt is India is vaak niet veel meer dan wat wij een kleedjesmarkt zouden noemen. De verkoper in het midden moest voordat hij op de foto kwam eerst nog even zijn haar goed doen. We kochten op de markt een paar mandarijnen en een trosje bananen om aan ons dagelijks rantsoen fruit te komen. Daarna togen we door tal van drukke straten naar het Sur Saga meer waarin vooral het enorme gouden beeld van Shiva opviel.
En zo kwam ons bezoek aan Vadodara ten einde. Helaas hebben we van de echte Gujarati gastvrijheid niet kunnen genieten. Waarschijnlijk was het te kort dag. Maar wél jammer.
Reactie plaatsen
Reacties