Nahargarh Fort
Toen Jai Singh II zijn hof naar Jaipur verhuisde, lag ook het beschermende fort op de verkeerde plaats. Boven de stad verrees een nieuw fort: Nahargarh Fort. Via met muren verstrekte wegen is dit fort ook verbondn met het Jaigarh Fort en het Amber Palace. Vanuit Jaipur staat het lichtgele gebouw al duidelijk zichtbaar bovenop de bergtop. Zo dichtbij en toch toch nog ver weg. De autorit duurde ongeveer een uur. Eerst door de files van de oude stad, en vervolgens via een weg met vele haarspeldbochten bergopwaarts. We hadden onze aankomst getimed met de zonsondergang, en konden vanaf een speciaal uitkijkpunt de zon achter de stad zien wegzakken, terwijl de lichten ontstoken werden. Een majestueus uitzicht. Zo boven op de berg zie je ook pas goed hoe enorm uitgestrekt Jaipur is.
Naast het uitkijkpunt lag ook hier een stepwell (waterreservoir voor de opvang van regenwater), uitgehakt in de donkere rotsen. Het hoofdgebouw van het fort zelf is redelijk goed bijgehouden. De muren van iedere kamer die we konden bekijken, waren mooi beschilderd met fresco's van bloemen. Het deed meer denken aan een paleis dan een militair fort. Dat klopt ook wel, want het fort deed tevens dienst als uitvalsbasis voor de Maharaja, om te gaan jagen in de omringende heuvels bijvoorbeeld. Er waren ook kamers aangelegd speciaal voor de koninginnen van Jaipur. Tijdens de opstand c.q. burgeroorlog van 1857 werden de Europese inwoners uit de regio er opgevangen, voor hun eigen bescherming.
Via verschillende trappen kon je op het grote dakterras komen. Het hele dak is toegankelijk en biedt een schitterend 360° uitzicht over de omgeving. Het werd -vrij snel- donker, boven op de berg. De stad lichtte op, het gebouw stond in de schijnwerpers. Kortom: een mooie manier om je avond door te brengen.
Terug in de roze stad
Drie dagen is veel te kort voor een stad als Jaipur. In de stad zelf, maar ook in de (wijde) omgeving is nog veel meer te ontdekken dan we tot nu toe gedaan hadden. Op onze derde dag zijn we nogmaals de oude stad in gegaan. Allereerst op bezoek bij de Jantar Mantar, het astronomische observatiepunt, aangelegd door Jai Sing II. (Jaja, het was een druk mannetje.) Behalve de hoge uitkijkpost, waren hier nog tientallen observatieconstructies gebouwd. Bij de aanleg hiervan, werd uitgegaan van de wetenschap van onder andere Ptolemeus, met als uitgangspunt dat de aarde het middelpunt is van het heelal. Hoewel in de 15e eeuw Copernicus al had geconstateerd dat de aarde om de zon draait. Het gaat te diep om op beschrijven wat er dan allemaal wel of niet klopt, vanuit wetenschappelijk oogpunt. Wat belangrijk is, is dat de meeste instrumenten die er gebouwd zijn, in principe nog steeds werken. Het is hoe dan ook een huzarenstukje geweest om alles uit te rekenen en correct uit te voeren.
Terwijl wij er rondliepen, kwamen we nog minstens drie grote groepen Europese toeristen tegen. We hoorden gidsen in het Frans, Duits en Italiaans uitleg geven, terwijl groepen bejaarden als schaapjes achter hun eigen gids aan liepen. Twaalf van de meridiaanwijzers (Rashi Valaya Yantra) stonden in de tekens van de dierenriem. Natuurlijk maakten we foto's van ieder van ons bij ons eigen sterrenbeeld, ook al zijn de sterrenbeelden intussen opgeschoven en is er een 13e sterrenbeeld toegevoegd.
We gingen nogmaals op zoek naar de minaret, Isarlat Sargasuli, die dicht bij de Jantar Mantar was gelegen. We zagen hem, maar de toegang vinden bleek weer lastig. Uiteindelijk viel ons het bord op dat de toegang aanwees, verstopt tussen enkele winkels in tegels en sanitair. We konden helemaal naar de top klimmen, een ware uitdaging. Zeker voor mij, Jaklien, met mijn hoogtevrees. Misschien wordt dat langzaamaan minder, naarmate ik vaker de uitdaging aan ga. Misschien werkte het dat de opgang naar boven via een nauw trappenhuis ging zonder uitzichten. Feit is dat we beiden de top hebben gehaald en dat we van daaruit een prachtig overzicht hadden over de stad en de omringende bergen.
Na al die hoogtepunten van de afgelopen dagen, doken we nog even ondergronds. De metro van Jaipur herbergt een klein museum, de Jaipur Metro Kala Dirgha, waar beelden uit oude, verdwenen, tempels van Rajasthan ten toon gesteld worden. Goden, godinnen, heiligen en brokstukken van muren en pilaren waren grofweg op thema gesorteerd. Allen uit de 10e en 11e eeuw. Sommigen flink beschadigd, andere nog in prima staat. Verderop in de expositie ook nog wat miniaturen, schilderijtjes in Indiase stijl. Delen van liederen en gedichten, geïllustreerd in zachte kleuren als roze en mintgroen.
En uiteindelijk wat uitleg over de stad zelf. Tijdens de aanleg van de metro, kwam men er achter dat op de oorpsronkelijke kruisingen van de roze stad, enorme waterreservoirs, stepwells, gelegen hadden. Al meer dan honderd jaar geleden dichtgegooid, waren ze uit het collectieve geheugen verdwenen. Nu worden ze gedeeltelijk hersteld, als de ontmoetingspunten in de stad die ze oorspronkelijk geweest zijn. De mooiste vondst hiervan was wel de waterspuwers, koeienafbeeldingen in witte marmer, die uit de grond tevoorschijn kwamen. Jammer dat een duidelijke Engelstalige uitleg in het museum soms ontbrak. Hindi is voor ons toch lastig te lezen.
Reactie plaatsen
Reacties