De treinreis duurde zes-en-half uur, verdeeld in twee etappes. De eerste helft weer met de superdeluxe Vande Bharat. Na opstappen, werd ons een kopje warme thee aangeboden. Best lekker, in de kille ochtendkou. De airco stond volgens mij ook vrij hard, dus erg comfortabel was het niet. We kregen ontbijt, waar Simon niet heel veel zin in had. We hadden immers al ontbijt gehad in het hotel.
De Vande Bharat reed door met een lekkere snelheid van 128 kilometer per uur, waar het kon. De stoelen zaten comfortabel en hadden meer dan voldoende beenruimte. Mijn boekje erbij op tafel en af en toe gewoon een tijdje uit het raam kijken, We reden door uitgestrekte agrarische gebieden. Velden met suikerriet en granen, afgewisseld met noten- of fruitbomen en koolzaad. En soms gewoon gemengd. Weinig voertuigen te zien tussen de velden, wel af en toe een ossenwagen en mensen te voet.
In Amritsar werd op grote schaal gevliegerd. We hadden het al gezien op weg naar het noorden, vanuit Delhi, dat het steeds vaker voorkwam. Volgens locals was Amritsar ook bekend door zijn vliegers. Dat zagen we ook in de plaatsen waar we doorheen reden met de trein. De vliegers zijn gemaakt van papier en heel dunne stokjes van gespleten bamboe. Als ze op hun reis tussen de wolken onverhoeds naar beneden vielen, waren ze onbruikbaar. Overal hingen ook gebroken vliegers. In palmen en bomen, in hoogspanningsmasten, in de bovenleiding van de trein.
Maar overal stonden mensen op de daken te vliegeren; kinderen, jongeren en volwassen mannen. En op straat staan mensen vaak naar boven te kijken. Dit bracht bij mij meteen de herinnering aan The Kite Runner (De vliegeraar) van Khaled Hosseini naar boven, hoewel dat verhaal zich in Afghanistan afspeelt.
Al mijmerend, afgewisseld met wat lezen, vorderde de reis gestaag. Na 250 kilometer moesten we overstappen op een andere, veel langzamer trein, die ons de volgende 150 kilometer zou vervoeren in dezelfde tijd. Hier geen elektronische borden die zeiden hoe hard de trein reed. Geen airco en verstelbare stoelen, maar wel weer bedjes om op te liggen. Het landschap veranderde niet veel, totdat we wat meer bergen begonnen te ontwaren in de verte. De Shivalik Hills, die we in Chandigarh al op afstand hadden kunnen zien, gingen langzaam over in de uitlopers van de Himalaya. In Haridwara stapten we uit, om te taxi te nemen voor de laatste 20 kilometer naar Rishikesh. Waarheen?
Rishikesh, in de jaren zestig de plaats waar The Beatles in de ashram van Maharishi Mahesh Yogi te gast waren. En daar komt de aap uit de mouw: De reden om naar deze afgelegen plaats aan de voet van de Himalaya te reizen, is mijn fascinatie voor The Beatles. Simon ontdekte dat er een Beatles-ashram is in Rishikesh, de precieze plek waar ze zijn geweest. Toen pas viel bij hem het kwartje.
De plaats is nog steeds bekend om zijn ashrams. Vanuit heel India en vanuit de rest van de wereld komen mensen hierheen om lezingen te volgen van yogi's en guru's, en om te mediteren. Gelegen aan de Ganges, vlak bij de bergen. De temperaturen zijn er gematigd, naar Indiase begrippen. Deze dagen zo rond de 20 graden. Een mooie plek om wat rust te nemen, zodat Simon's darmen zich kunnen herstellen, en we daarna weer verder kunnen.
Reactie plaatsen
Reacties
Klinkt als een hele fijne plek om te zijn! Geniet ze!