Vandaag ging de wekker vroeg af. Om 6 uur zou de Uber ons oppikken om ons naar het station van Chandigarh te brengen. De trein naar Amritsar stond al te wachten. Geen snelle Vande Barat deze keer, maar een langzame Intercity Express. Omdat we wel erg vroeg op waren zaten we de helft van de treinreis te dutten. Het mistige landschap van de Punjab gleed langs ons heen. Na een station of 5 kwamen we met een half uur vertraging rond het middaguur in Amritsar aan. We namen een taxi naar een wat luxer hotel, want wilden er zeker van zijn dat er een laundry service was. De T-shirts, sokken en onderbroeken begonnen al aardig op te raken. De taxichauffeur wees ons op een parade die aan de grenspost met Pakistan elke dag wordt gehouden. Voor 1600 rupies wilde hij ons er wel heen brengen.
In dezelfde straat als het hotel spotte ik een Nikon camerawinkel. Dat kwam goed uit, want mijn oude Nikon D90 gaf sinds een paar dagen telkens een foutmelding en weigerde dienst. Na het inchecken liepen we naar de winkel en legden het probleem uit. We werden meteen doorverwezen naar een camera-reparateur, ongeveer 10 minuten met de riksha verderop. Binnen 5 minuten was de diagnose gesteld, er was iets in het binnenwerk kapot. Ik heb op hoop van zegen de camera daar ter reparatie achtergelaten; morgenmiddag zou hij weer in orde moeten zijn. Repareren is tenslotte altijd beter dan een nieuwe camerabody kopen.
Amritsar is een naar Indiase begrippen een kleine stad met ongeveer een miljoen inwoners en een permanent verkeersinfarct. Indiers nemen echt voor alles de auto, de motor of de scooter, dat hadden we in Kerala al gemerkt. Als de rijbanen voor de riksha's, de fietsers en de scooters niet van de rijbaan van de auto's gescheiden zijn resulteert dat in een onbeschrijfelijke chaos van verkeersdeelnemers die allemaal luid toeterend vooruit proberen te komen. Om half drie pikte onze taxichauffeur ons op om naar de grensovergang, de Wagah te brengen. Hoewel de grensovergang met Pakistan momenteel gesloten is, is het een toeristische attractie voor de bezoekers.
Vanaf de taxiparkeerplaats naar de echte grensovergang was het nog ongeveer een kilometer lopen, langs drie paspoortcontroles en -jawel- weer een controle van de tassen. Jaklien had een powerbank mee, die mocht niet naar binnen. Ik had een rugzak met daarin onze jassen en een fles water. De rugzak mocht ook niet mee. Gelukkig was er dichtbij een restaurant met een lockerroom waar we voor 100 roepjes onze tas konden opbergen. Na dat terugkerende gedoe werden we naar de VIP-tribune geloodst, waar zich een bizar spektakel zou gaan voltrekken.
De grensovergang ziet er uit als een in tweeën geknipt voetbalstadion. De ene helft in Pakistan, de andere helft in India. Beide helften zijn gebouwd in de kenmerkende eigen bouwstijl: in India in kenmerkende hindoe-architectuur, en de Pakistaanse helft in een islamitische moghul-achtige stijl. De tribunes in India zitten vol met Indiers, zwaaiend met de Indiase vlag. Aan de andere kant zitten de tribunes vol met Pakistani, de vrouwen met een hoofddoek en zwaaiend met Pakistaanse vlaggen. Aan beide zijden van de grens staan fikse geluidsinstallaties opgesteld die zo hard klinken dat het aan de andere kant van de grens zeker te horen moet zijn: in India volgens mij RCF of Electro Voice PA-sets en
in Pakistan enorme Ampeg-kasten. Het deed me denken aan de grens tussen de twee Korea's, waar men elkaar ook bestookte (naar ik heb vernomen) met harde muziek. Om half vier begon de parade. Potsierlijk uitgedoste militairen paradeerden met hoog opgetrokken knieën of met in een burlesque stijl hoog opgeworpen benen een voor een voorbij, naar de grens toe, waar vervolgens stoere poses werden aangenomen. Het bijzondere was dat dit zowel aan Pakistaanse zijde als aan Indiase zijde keurig gelijktijdig gebeurde, alsof er een gezamenlijke choreograaf aan het werk was geweest. Intussen werd het publiek aan beide zijden met nationalistische leuzen opgezweept. Alsof je bij een partijbijeenkomst van de NSDAP in Neurenberg was beland.
Dit ging zo drie kwartier door, totdat met de zonsondergang de vlaggen aan beide zijden van de twee hekken gelijktijdig werden gestreken en onder luid gejuich van het Indiase (en Pakistani) publiek werden afgevoerd. Wat erg jammer was, is dat op het ogenblik de beide hekken gesloten blijven. De relatie tussen India en Pakistan is vorig jaar dusdanig bekoeld, door enkele terroristische aanslagen in India en de daaropvolgende reactie van een aanval op Pakistan. Want hierdoor waren de pasjes van de Pakistani niet goed te zien, en kon het optreden niet worden afgesloten met de ceremoniële handdruk, die er oorspronkelijk bij hoort. Het is werkelijk zonde dat India en Pakistan, twee broedernaties met een gedeelde geschiedenis en een overlap in cultuur, niet vreedzamer met elkaar kunnen samenleven en samenwerken.
Reactie plaatsen
Reacties