De eerste etappe
Na een paar dagen Delhi werd het tijd voor schonere lucht. We hebben treinkaartjes geboekt naar Chandigarh en Amritsar, en van Amritsar weer terug naar Delhi. We werden door een taxi naar het station Delhi Cantt gebracht, dat was nog ruim een half uur rijden. Na een uurtje wachten op het perron stapten we in. Na vier dagen wandelen was het fijn eens lekker te kunnen zitten in de trein, de stad en het landschap aan je voorbij laten glijden. Van het eerste stuk, door de buitenwijken van Delhi, werden we niet zo vrolijk. We reden door verschillende sloppenwijken en de lucht zag er nog mistiger uit dan in het centrum.
De reis naar Chandigarh met de VandeBarat duurde ruim 3 uur, met een paar tussenstops. Onderweg kregen we een warme maaltijd (Meals on Wheels) geserveerd, rijst met drie soorten curry, dahl, roti, pickle en een bakje yoghurt. Geen haute cuisine, maar goed te eten, vergelijkbaar met een vliegtuigmaaltijd. Naarmate we verder reden werd de lucht langzaam blauwer van kleur. Om kwart voor drie kwamen we in Chandigarh aan. Je moet je voorstellen dat een trein in India heel wat langer is dan de gemiddelde trein in Nederland, zo'n 20 wagons lang, vrijwel even lang als het gehele perron. Bijna de helft van de passagiers stapte in Chandigarh uit, dus het was meteen een drukte van jewelste op het perron. We bestelden een Uber naar het hotel dat we hadden uitgekozen. Daar konden we rustig inchecken. We besloten
rustig aan te blijven doen en onze blog over Delhi af te maken. We zijn alleen voor het avondeten nog even buiten de hotelkamer geweest.
De Rotstuin van Chandigarh
Chandigarh is een vrij nieuwe stad, die na de onafhankelijkheid van India in 1947 geheel vanuit scratch is opgebouwd. Na de Indiase onafhankelijkheid in 1947 werd de deelstaat Punjab om godsdienstige redenen opgesplitst in een Pakistaans (moslim) deel en een Indiaas (sikh) deel. Er was een nieuwe hoofdstad nodig voor het oosten van de Punjab omdat de oude hoofdstad, Lahore, na de verdeling in Pakistan lag. De beslissing om Lahore aan Pakistan toe te wijzen ligt nog steeds gevoelig. In 1947 werd onder de eerste premier Nehru besloten de nieuwe stad in een licht golvend gebied aan de voeten van de Shivalik heuvels te bouwen. Het moest een nieuwe stad worden die symbool zou staan voor het nieuwe moderne, vrije India. Het ontwerp van de stad lag bij een team van architecten onder leiding van de Zwitsers-Franse architect Le Corbusier. Voor de bouw moesten 28 dorpen het veld ruimen en worden afgebroken.
De Rotstuin van Chandigarh staat bekend als de Nek Chand Saini's Rock Garden, genoemd naar de ontwerper en oprichter. Neck Chand Sainhi was een ambtenaar die de tuin in zijn vrije tijd in het geheim begon te bouwen. De tuin is verspreid over een gebied van 16 hectare en is volledig opgebouwd uit industrieel afval en huishoudafval: flessen, tegelscherven, elektrische (keramische) onderdelen, kapotte wc-potten, wasbakken, etc.
Nek Chand begon met het verzamelen van materialen van de gesloopte dorpen rond de nieuwe stad. Hij hergebruikte de materialen en bouwde zijn rotstuin in een bosachtig gebied vlak bij het Sukhna meer. Hij bouwde illegaal op een bosachtig terrein dat onbebouwd moest blijven. Hij wist zijn bouwwerken 18 jaar verborgen te houden. Toen was zijn tuin al gegroeid tot ca. 5 hectare van onderling verbonden pleinen die elk gevuld waren met gemozaiekte figuren van mensen en dieren. Na de ontdekking kreeg Chand hulp van de autoriteiten om zijn werk te voltooien.
Tegenwoordig trekt het park meer dan 4000 bezoekers per dag. Wij bezochten het park op maandagmiddag. Het was heerlijk weer, zonnig en ongeveer 21 graden, de jassen konden uit. Het is onbeschrijfelijk mooi en deed ons denken aan het werk van Gaudi in Barcelona. De opzet van de hele rotstuin is als een doolhof, en achter iedere muur, bocht of poort kwam weer een ander pareltje tevoorschijn. We konden haast niet stoppen met fotograferen. We hebben de mooiste foto's opgenomen op een aparte fotopagina. Het is een geweldig voorbeeld hoe je uit afval iets uitzonderlijk moois en nieuws kunt creëren. We hebben wel een tip voor de
parkbeheerders: verhoog het entreegeld een beetje en besteed met de opbrengsten wat meer tijd en aandacht aan het onderhoud van het park.
Het Sukhna meer
Na de rotstuin wandelden we naar het nabijgelegen Sukhna meer. Dit is een kunstmatig aangelegde recreatieplas waar je kan rondvaren en kan flaneren langs de mooi aangelegde tuinen langs de kade. Jaklien wilde graag een half uurtje rondpeddelen op een drakenboot, maar we zagen er vanaf omdat we geconfronteerd weren met een staaltje typisch Indiase bureaucratie: je kon niet gewoon een kaartje kopen, maar je moest eerst, bij een ander loket een pasje met een tegoed erop aanschaffen. Zonder dat pasje kon je geen ticket kopen. We hadden geen zin nog eens twee keer achteraan een rij te gaan aansluiten. We hebben hier een uur rondgewandeld bij 21 graden in schitterend zonnig weer.
Avatar Fire and Ash
De stappenteller van Jaklien stond alweer boven de 15000 stappen, dus het was tijd om wat rustiger aan te doen. We namen een tuk-tuk naar de Elante Mall, het grootste winkelcentrum in Punjab. Het is een geweldig mooi winkelcentrum zoals we er in Zuid-India ook al gezien hadden. De opbouw van deze winkelcentra is vaak vergelijkbaar: op de begane grond en de eerste verdieping brand stores van premium modemerken als Only, Gant, Armani Exchange, Benetton, van Heusen en Adidas. Daarboven een verdieping met goedkopere modezaken en op de bovenste verdieping een food court met luxe restaurants en veel fast food zoals Ni Hao, McDonalds, KFC, Pizza Hut en Noodle Bar.
We wisten dat daar een PVR bioscoop was en wilden het filmaanbod eens bekijken. We troffen het: om 10 voor 7 draaide Avatar Fire and Ash in 4D. We kochten tickets en hadden nog genoeg tijd om snel een hapje te eten in de Jamie Oliver Pizzeria. De Avatar film duurde lang (ruim drie uur) en was echt geweldig. Doordat je in 3D kijkt, je stoel meebeweegt met de bewegingen in de film, je in de wind zit als het waait in de film en je natgespetterd wordt met minidruppeltjes als het regent in de film, wordt het een zeer bijzondere ervaring. Jammer dat er in Deventer en omgeving geen vergelijkbaar uitgeruste bioscopen zijn. Na de film namen we een elektrische tuk-tuk terug naar het hotel. Terwijl ik nog even aan de blog schreef, besloot Jaklien om half een toch maar te gaan slapen.
Reactie plaatsen
Reacties
Leuk de 4D ervaring. Wel over gelezen maar nog nooit meegemaakt. Compliment voor de blog!