Onze eerste volle dag in Delhi begon niet al te vroeg. Na negenen gingen we naar de ontbijtzaal. Tenminste, we hadden begrepen dat het ontbijt op de derde verdieping zou zijn. Wat we daar aantroffen, was een stel leeggeroofde schalen waar eten in had gezeten, en een vloer bezaaid met servetjes. Toch wel een beetje teleurgesteld, vonden we toch nog twee schone borden en een paar warme roti. Met wat mangopickle erbij, moest dat maar voldoen. De theekan zat nog wel vol, en zowaar duikelde Simon nog ergens een paar kartonnen bekertjes op. Net toe ik die aan het vullen was, verscheen er iemand van het personeel. Hij begon omstandig te verontschuldigen en zei dat hij ons ontbijt op de kamer zou komen brengen. Wilden we omeletten en toast?
We namen de roti en chai mee naar onze kamer, in afwachting van het echte ontbijt. Terwijl we wachtten, aten we ze op, en dronken de warme chai. Dus toen ons ontbijt werd bezorgd, zaten we eigenlijk wel vol. Maar geen probleem: we hadden nog wel een broodzakje, en konden de omelet op de toast meenemen voor de lunch.
Net buiten het hotel werden we aangehouden door een van de medewerkers: "Goedemorgen, alles goed? Waar gaat u naartoe? U heeft een tuktuk nodig." En weg liep hij, al telefonerend. Toen hij terug kwam, had hij een bevriende chauffeur benaderd, die er binnen twee minuten was. "Deze man brengt jullie voor 100 roepies naar het Rode Fort." Aangezien we al wel gezien hadden dat de metro geen directe lijn die kant op had, stemden we in. En al snel ondervonden we dat een tuktuk driver beter weet waar je heen wil dan jijzelf. Om te beginnen, vertelde hij, was er een probleempje: Old Delhi, waar het Rode Fort te vinden is, was tot de middag afgezet, in verband met oefeningen voor Republic Day. Maar de beste man kon ons wel ergens anders heen brengen. Eerst maar eens naar het ministerie van toerisme, zoals hij het noemde. Een soort van commercieel VVV-kantoor dat wel "officially government approved" was. Daar moesten we maar even gaan vragen wat er mogelijk was. Na een onnavolgbare rit met de tuktuk, wees hij: daar moeten jullie naar binnen.
Laxmi Narayan Temple
We spraken met Irfan, een vriendelijke man die ons wees op allerlei plekken in Delhi die het bezoeken waard waren. Er is in ieder geval veel meer dan alleen het Rode Fort. Tien minuten later kwamen we gewapend met een kaart van Delhi en een hoofd vol ideeën en suggesties weer naar buiten. Omdat het Rode Fort niet bereikbaar was, besloten we, mede op aangeven van de VVV en onze chauffeur, maar eerst naar de Laxmi Narayan Tempel te gaan. Een prachtige tempel die goed in de gele en rode verf staat. We gaven onze schoenen, mobieltjes en fototoestel in bewaring, want foto's maken binnen in tempels is niet toegestaan en met schoenen aan een tempel in al helemaal niet. De tempel was prachtig, maar we kunnen alleen een paar foto's van de buitenkant laten zien.
We keken in alle rust rond in de tempel, maar kregen in de tussentijd wel behoorlijk koude voeten, in onze sokjes op de koude steen. Eigenlijk waren we wel blij weer onze schoenen aan te doen. We gaven nog een donatie voor het onderhoud van de tempel en gingen naar buiten.
Achter het tempelcomplex zelf, lag nog een tuin verborgen. Met grote beelden van dieren en goden, een droogstaande vijver met niet-werkende fonteinen, en een klein koffietentje. Daar dronken we in alle rust, met alleen de geluiden van de vogels, een kopje koffie. Je zou je hier niet midden in Delhi wanen. Na de koffie liepen we via de tuin terug naar onze chauffeur. We hadden met hem een prijs afgesproken voor een halve dag, en dan heeft zo'n man alle tijd om rustig te wachten. Dat kost ook geen benzine.
Na de tempel, wilden we wel naar de India Gate. Maar helaas, ook die bleek onbereikbaar vanwege de voorbereidingen op Republic Day. Alleen op grote afstand konden we hem door de smogmist van Delhi zien. Tot na 25 januari zou de hele weg afgezet zijn, vertelde onze chauffeur.
Lodi Gardens
Dan maar door naar een andere locatie. Lodi Gardens is een groot park, ooit nog aangelegd door de Britten, met erin verschillende grote tombes van oude Islamitische heersers over het middeleeuwse land dat later India zou worden. Niet allemaal in even goede staat, maar wel schitterende bouwwerken.
Direct binnen de toegangspoort liepen we over een eeuwenoude brug, door de Moghuls op deze plek aangelegd om een stroom over te steken. Daar was nu nog slechts een vijver van over. Het park was een populaire plaats, deze middag. Het was er druk met mensen die liepen te flaneren of op het gras zaten te picknicken. Verder waren de bewoners van het park nadrukkelijk aanwezig: veel vogels, eekhoorntjes, honden en apen liepen rond en deden zich te goed aan mensenvoedsel dat was achtergelaten of zelfs speciaal aan hen werd gegeven.
Onder een koepeltje gingen we zitten en aten onze boterhammen met omelet op, en dronken wat water. Toen begon het struinen door het park. Allereerst kwamen we een vervallen mausoleum tegen, met de restanten van een moskee. Aan wat er over was van de koepels en bogen, was te zien dat het ooit schitterend bewerkt moet zijn geweest. Rijk gegraveerde rode steen en puntige Arabische bogen sierden de oude moskee. Nadat we uitgebreid foto's hadden gemaakt, liepen we door over kronkelige paden en langs torenhoge palmen. We kwamen nog een achthoekig mausoleum tegen, waarvan nog duidelijk meer overeind stond. Hier was een hele familie ter rust gelegd. Toen op zoek naar het grootste bouwwerk in het park: Het graf van Mohammed Lodi himself.
Gebouwd als een fort, met hoge muren met kantelen, doemde het opeens op tussen de bomen. We moesten er bijna helemaal omheen lopen om de ingang te vinden. We beklommen de trap met hoge treden en kwamen langs de restanten van een voorportaal en liepen door de poort naar het binnenterrein. Daar, in het midden, stond de tombe in een achthoekige koepel. Ook hier hebben we uitgebreid gefotografeerd, totdat we besloten dat het tijd was terug te gaan naar de tuktuk. Na een grote beker vers ananassap gingen we via de VVV (waar we een treinabonnement regelden) terug naar het hotel. Na een hapje te hebben gegeten, was het alweer tijd om uit te rusten van de lange dag vol indrukken. We besloten de volgende dag geen gebruik te maken van de tuktuk, maar lekker op eigen gelegenheid het een en ander te bekijken.
Reactie plaatsen
Reacties