En alles kwam goed. Het vliegtuig zat niet vol, dus we hadden drie stoelen met ons tweeën. Ook hadden we, goed beschouwd, drie stuks handbagage met ons twee, waar er ieder één was toegestaan. Gelukkig werd er niet op gelet. Aan boord kregen we om 11 uur 's avonds nog een Indiase warme maaltijd. Daarna hebben we geprobeerd wat te dutten. Echt slapen lukt toch niet in zo'n stoel. Zeker niet als er vlak achter je een groepje zeer luidruchtig en met hoorbaar veel plezier zit te praten de hele, zij het korte, nacht. Om vier uur in de ochtend (nog steeds Nederlandse tijd) werd ik wakker geschud door de stewardess die ons het ontbijtje kwam aangeven. Een droge croissant en twee koppen koffie later, zette de piloot de landing in, en om half 11 Indiase tijd konden we uitstappen op Indira Gandhi International Airport Delhi.
Bij de douane werden de ons toegekende e-visa bekrachtigd met een paar stempels in het paspoort. We moesten onze vingerafdrukken geven, en de douanebeambte kon in zijn computer precies zien welke treinen we allemaal hadden genomen tijdens ons vorige bezoek aan India. Daarna konden we onze bagage gaan ophalen.
Nadat we de bagageband 2x hadden zien ronddraaien maar onze tassen nog niet hadden zien langskomen, besloot Simon naar de andere zijde band te lopen. Bleek dat daar een enorme stapel koffers stond, die al van de bagageband was afgehaald. Onze rugzakken lagen er gelukkig ook bij. Toen de volgende uitdaging: geld opnemen om een taxi te kunnen betalen.
Simon was de eerste die het probeerde, bij de geldautomaat van de State Bank of India. Maar hij werd geweigerd. Wat bleek: hij had nog geen werelddekking aangezet op zijn bankpassen. Gelukkig is dat snel geregeld via de app, maar toen accepteerde de bank zijn pas nog niet. Ervan overtuigd dat mijn pas al wel wereldwijd te gebruiken zou zijn, probeerde ik het ook, maar met hetzelfde resultaat. En Simon nogmaals, maar weer geen geld. Wat nu te doen......? Ook IndusInd bank had enkele ATM's op het vliegveld staan. Met de moed der wanhoop probeerde Simon die dan maar. En warempel: Hij kon geld opnemen. Zou het dan aan de bank liggen? Of zou de werelddekking gewoon nog even op zich hebben laten wachten? Hoe dan ook: We konden de prepaid taxi naar het hotel nemen. Yay!! In onze simpele maar schone hotelkamer ploften we op het bed neer, en vielen als een blok in slaap, al was het midden op de dag.
Dankzij ons verblijf in Kochi twee jaar geleden herkenden we verschillende winkeltjes, waar we onze eerste inkopen konden doen: een paar flessen water bij een stalletje, wat lekkere doppinda's om op de kamer te kunnen snoepen bij een marktkraampje, mondkapjes tegen de luchtvervuiling bij een drogist/apotheekje, en wat lekkers te drinken. Daarna gingen we op zoek naar een restaurantje, en vonden eer familyrestaurant met een McDonaldsachtige formule, waar je aan de centrale balie je gerechten kon bestellen, en deze later bij de balie kon afhalen. Simon koos voor een Chinees keuzemenu, en ik at een Noord-Indiase thali.
Toen we na het eten nog een wandelingetje door de, nu veel rustiger, straten maakten, zagen we her en der groepjes mensen staan rond vuurschalen waarin een lekker houtvuurtje brandde. Overdag, bij 17 graden, pakken ze zich ook al in, in mutsen, sjaals en dikke vesten of gewatteerde jassen. Maar zo in de avond daalt de temperatuur naar ongeveer 12 graden, wat voor veel Indiërs eigenlijk net wat te koud is.
Na ons "middagdutje" was het tijd om de om de omgeving te gaan verkennen. Maar eerst hebben we ervoor gezorgd dat we een Indiase SIM in onze telefoon hadden. Of eigenlijk hebben wij er niet voor gezorgd, maar de hotelmedewerkers namen ons het initiatief uit handen. Net als twee jaar geleden kwam er een handig mannetje langs, die de zaken voor ons heeft geregeld. Weer een kleien kink in de kabel: Simon wist de pincode van zijn (ok net nieuwe) Nederlandse SIM niet meer, zodat die blokkeerde. Dat hebben we later op de avond met telefonische hulp van Hessel in Nederland gelukkig kunnen verhelpen.
Inmiddels was de schemer al ingevallen en voegden we ons in de chaos van Karol Bach, het stadsdeel van Delhi waar we deze dagen overnachten. Toen we uit het vliegtuig stapte, viel ons de lucht in Delhi al op. Een geur van teveel open haarden, auto's en uitlaatgassen. Het uitzicht is ook altijd een beetje heiig. De hotelkamer is er ook van doordrongen, maar bij het naar buiten gaan, viel hij nog weer extra op. Ons hotel ligt middenin een wijk die vooral bezaaid is met handelaren in allerhande auto-onderdelen, en de straat is naast openbare weg ook een openbaar garagebedrijf. Vlakbij is ook een grote stoffen-markt, en een straat verder staan allemaal grote juweliers en goud opkopers. Het duurde niet lang voordat we de eerste tempel spotten.
Reactie plaatsen
Reacties
Mooi dat jullie op alles wat niet gelijk goed gaat een oplossing weten te vinden! Het genieten van zo’n drukke stinkende stad, dat mogen jullie me nog eens uitleggen haha ;-).
Wat een mooi boeiend versla. Je hebt talent als journalist Jaklien..