Na anderhalve week in Kochi, hadden we wel weer zin om op pad te gaan. Voor het eerste stukje van het vervolg van onze reis, namen we de trein naar Coimbatore. Een plaats die we twee jaar geleden al uitgebreid bezocht hadden. Nu diende het slechts als springplank voor de bus naar Ooty, een koele plaats in de bergen waar we graag heen wilden.
De treinreis ging prima, maar daarna liep van alles in het honderd. Het begon met de taxi: Op eenderde van de rit van het station naar het hotel, kwam de auto midden op de weg stil te staan. De chauffeur probeerde eerst een paar trucjes om de motor weer aan het draaien te krijgen, maar niks lukte. Simon zat voorin, en had het idee dat de benzine gewoon op was. Dat zou me niets verbazen. We hebben al vaker gezien dat taxichauffeurs de neiging hebben de tank zo leeg mogelijk te rijden, en ook maar mondjesmaat te tanken. Dus het was een kwestie van tijd voordat ons zoiets zou overkomen. Onze chauffeur belde een collega, die ons naar ons hotel bracht. We wilden voor de verandering een kamer zonder ontbijt, want we zouden al vroeg weer vertrekken. Scheelt meestal ook weer een paar honderd roepies. Bleek het uitgekozen hotel deze optie niet te bieden.
De grotere teleurstelling kwam later in de dag. 's Avonds gingen we uit eten, en Simon bestelde weer een keer lamsvlees. Om te beginnen werd zijn gerecht later gebracht dan de rest van het eten. Toen het uiteindelijk kwam, en hij nam zijn eerste hap, vertrok zijn gezicht. De lamsbout was nog koud en rauw van binnen. De ober keek niet-begrijpend, de manager, die eerder na één hap soep al kwam vragen of het goed was, liet zich niet meer zien. Het laat zich raden dat we mijn eten deelden, en snel weer de deur uit waren. Simon heeft zich uitgeleefd op een vernietigende recensie op google.
We besloten een toetje te nemen, in de vorm van een cocktail in de bar van ons hotel. Onze eerste keuzes waren niet beschikbaar, dus bestelden we twee screwdrivers (wodka-jus). Bij de drankjes kregen we een paar kleine bakjes knabbeltjes. Lekker, dachten we.
Even later kwamen er nog vijf borden met van alles om te knabbelen. We wilden de ober wegsturen: we hebben niks besteld. Maar nee, dit was gratis, bij de drankjes. Nog wat later kwam er een bord gebraden stukjes kip. En nog weer later vada met sambar (een soort oliebol in dunne kerriesaus). Inmiddels hadden we onze cocktails op en zaten we verbluft naar die hele tafel vol met eten te kijken, waar we niet om gevraagd hadden, en wat we ook niet wilden opeten. En vlak daarvoor hadden we op straat een deel van onze net nieuw gekochte banaantjes uitgedeeld aan bedelaars. Soms zorgen de tegenstrijdigheden hier in India voor kortsluiting in je hoofd.
De volgende ochtend stonden we om 5 uur op en haastten ons naar de opstapplaats. De busmaatschappij had echter tegenstrijdige instructies gegeven over waar we moesten zijn. India kent stadsbussen, die in de directe omgeving rijden, en staatsbussen, die de deelstaat bestrijken. Maar ook heel veel commerciële busbedrijven die lange intercitytochten regelen. Deze commerciële bussen, vaak wat luxer en met AC, stoppen alleen niet bij de bushaltes, maar op andere plaatsen. En die plekken zijn niet altijd even logisch. Kortom: in dit geval hadden we de verkeerde van de twee onlogische plaatsen langs de weg gekozen om op de bus te wachten. Gelukkig krijg je als passagier het telefoonnummer van de chauffeur, en andersom. Dus na wat heen en weer gebel, konden we toch gewoon in de bus stappen en plaatsnemen op onze bedjes. Het grootste deel van onze reis naar Ooty hebben we liggen doezelen en zo onze nachtrust nog wat verlengd.
Reactie plaatsen
Reacties