Rondreizen in Tokio gaat best makkelijk als je het eenmaal door hebt. Onder Tokio ligt nog een hele stad. Het metro- en treinennetwerk is zo uitgebreid; je kunt soms ondergronds van het ene station naar het ander lopen. Onderweg kom je koffietentjes, restaurantjes en winkels tegen. Het enige wat een beetje jammer is, is dat je dan weinig ziet van de bovengrondse stad.
We gingen op reis naar het Edo-kasteel. De basis voor dit kasteel is al gelegd in de 15e eeuw, in het vissersdorpje Edo. In de 17e eeuw werd het verder uitgebouwd door de Shoguns van de Tokugawa-clan en groeide het uit tot het grootste kasteel ter wereld. Hier huisde de echte macht van Japan, terwijl de keizer in Kyoto zat. In 1868 viel het shogunaat en werd de keizer weer de echte heerser van Japan. Keizer Meiji verhuisde van de oude hoofdstad Kyoto naar de nieuwe, en Edo werd Tokio. We hoopten een glimp op te vangen van het huidige keizerlijke paleis. Eerst moesten we de oude kasteelgracht oversteken. De hoge muren rezen op vanuit het water. In het verleden, kon men vanuit het kasteel over de zee uitkijken, maar Tokio is voor een groot deel gebouwd op "reclaimed land", zoals de Japanners het noemen.
Binnen de muren lag een mooi, ruim opgezet park, met diverse vijvers en een botanische tuin. We kwamen speciaal door de keizer gekweekte vissen tegen, met heel lange vinnen. En verschillende oorspronkelijke wachtershuizen. Maar van het kasteel hebben we niks gezien. Misschien hadden we dat kunnen verwachten, de keizer woont er immers nog altijd, maar we waren wel een beetje teleurgesteld. De tuinen rond het paleis waren echter prachtig.
Asakusa
Via de ondergrondse, gingen we naar het oudste deel van de stad. Hier zijn veel kleine winkeltjes en eethuisjes. Het was er een drukte van belang in de overdekte straatjes. Na wat rondgeslenterd te hebben, kwamen we bij de Senso-ji shrine. Een boeddhistische tempel waar de kleur rood overheerst en met een pagoda van vijf verdiepingen. We besloten nog een keer ons geluk te beproeven en een voorspelling te laten doen. We moesten schudden met een buis met houten stokjes. Vervolgens kwam er een stokje uit, en mocht je uit het bijbehorende laadje een voorspelling pakken. Deze keer hadden we alleen maar positieve voorpellingen, dus die hebben we bij ons gehouden.
In de verte zagen we de Tokyo Sky tree staan, een enorme zendmast, die ook bezocht kan worden voor een uitzicht over de stad. We wandelden door een woonwijk en langs kantoorpanden richting de Sumida-rivier. Die staken we over, en na een kwartiertje waren we bij de Skytree. Natuurlijk een tourist-trap van jewelste. Net als tientallen nadere toeristen hebben we maar snel online kaartjes gekocht. We moesten een uurtje wachten voordat we aan de beurt zouden zijn. De wachtrij was een attractie op zich, maar eindelijk mochten we de supersnelle (600 meter per minuut) lift in naar het uitkijkdeck op 350 meter hoogte. En het moet gezegd: het uitzicht was fenomenaal. De zon scheen en de lucht was behoorlijk helder. Helaas niet helder genoeg om Mount Fuji te zien, wat in principe mogelijk moet zijn vanaf de Sky Tree. Overal om ons heen keken we neer op straten, woningen en wolkenkrabbers. We hebben natuurlijk maar een fractie van deze bijzondere metropool van dichtbij bekeken. Veel bezoekers waren angstig om op het gedeelte van de Skytree met een glazen vloer te gaan staan, waar je recht naar beneden kon kijken. Wij niet. Simon kon het niet nalaten om daar ook even te gaan stampen...
Naar beneden kom je weer langs de noodzakelijke souvenirwinkels, natuurlijk, waar we ons hebben kunnen inhouden. Eerst één roltrap naar een winkel en café, dan een stuk met de lift en tenslotte weer een paar verdiepingen met winkels, totdat je uitkomt in een winkelcentrum. Consumentisme ten top, dus. Japan is duidelijk een zeer welvarend land. Heel anders dan India en zelfs Thailand.
Meiji-shrine
Als laatste bezochten we in Tokio de Meiji-shrine. Een gedenkplaats in Shibuya, opgericht acht jaar na de door van keizer Meiji. Dezelfde die een einde maakte aan het shogunaat en Japan de moderne tijd in loodste. Hoewel aan het einde van het shogunaat al voorzichtige stappen werden gezet voor een internationalere houding in Japan, heeft keizer Meiji de deur voor de rest van de wereld wagenwijd opengezet. Hij wordt dan ook nog steeds geëerd als een vader des vaderlands. De shrine is gebouwd in 1920, maar tijdens de tweede wereldoorlog grotendeels verwoest. In 1958 werd hij opnieuw opgebouwd. Het is nog steeds het belangrijkste Shinto-heiligdom van Japan. De tempel met het altaar ligt midden in het grootste park van Tokio. Het was er een drukte van belang omdat het de eerste dag van een vakantieweek was, die in Japan bekend staat als de Golden Week. Ter gelegenheid van Constitution Day, de eerste dag van de Golden Week waren er allerlei festiviteiten en formaliteiten in de tempel, waaronder een tentoonstelling va Japanse bloemsierkunst. Het in het park aanwezige museum viel helaas wat tegen omdat de Engelstalige uitleg alleen via een website toegankelijk was.
Vlakbij de Meiji-shrine ligt de wijk Harajuku. Van oudsher bij toeristen bekend om zijn alternatieve mode, geïnspireerd op manga en anime. Takeshita street is hiervan de hoofdstraat. Zelfs op zondagochtend kon je hier over de hoofden lopen. Winkels met hondenkleding, koffietentjes, hippe verkleedkledij, verzamelpoppetjes... Je kunt het zo gek niet bedenken, of het is er te koop. Voor sommige winkels stond een meterslange wachtrij met potentiële kopers buiten te wachten. Wij hebben ons bezoek kort gehouden. We moesten nog verder, de Shinkansen naar Nagano halen voor onze volgende stop.
Reactie plaatsen
Reacties