Aankomst in Tokio
Na Thailand, volgde onze tweede cultuurschok. Van Bangkok naar Tokio. Om te beginnen, was het weer in Japan bij aankomst heel anders dan we de afgelopen drieënhalve maand hadden meegemaakt. We stapten rond half negen uit het vliegtuig bij 13 graden. In het vliegtuig hadden we a snel een extra vestje aan gedaan. Dat hadden we de hele dag ook wel nodig ook!
Eenmaal door de douane stond daar Myrthe op ons te wachten. Wat en genoeglijk weerzien. Vervolgens alle eerste regeldingetjes: SIMkaartje voor data, geld pinnen en onze railpassen activeren. Hiermee kunnen we drie weken onbeperkt reizen met de Japanse treinmaatschappij JR. Dat werkt
voor de lange-afstandsreizen maar ook voor lokale treinen. Vervolgens óp naar het centrum van Tokio, in ruim een uur met de Narita Express vanaf het vliegveld Narita. Myrthe navigeerde ons soepel door de Tokiose trein- en metro-doolhof naar ons hotel, waar we onze bagage in bewaring gaven totdat we zouden kunnen inchecken. Vervolgens hebben we, drie jaar nadat ze erin was gehuisd, eindelijk Myrthe's Tokiose appartement gezien. We hebben volop bijgepraat. Lekker thee gedronken met Japanse snackjes en vervolgens zijn we de wijk Shinjuku ingedoken: Tokio's uitgaanscentrum, met winkels, restaurants, karaoke en noem maar op. Na een heerlijke maaltijd in een door Myrthe uitgekozen restaurantje, namen we afscheid
van haar en trokken naar ons hotel. Na alle kamers die we in India en Thailand gewend waren, was het wel even slikken hoe klein ons hotelkamertje nu is, met een mini-badkamertje waar toch alles op en aan zit, inclusief een bad. Maar het hotel biedt ook een gemeenschappelijk bad, een onsen, aan. Ik denk dat dit de standaard is waar we het de komende weken mee moeten doen.
Tokio National Museum
Na een lange nacht waarin we als een blok sliepen in ons mini-kamertje en een lekker ontbijt gingen we op pad. Het miezerde wat, dus we kochten een regencape en een parapluutje en we gingen aan het wandelen. Niet ver van ons hotel lag een altaar, de Shinjuku Juniso Kumano-Jinja Shrine, waar we een kijkje namen. We trokken tegen betaling van 100 Yen een lootje dat iets over onze toekomst zou voorspellen. We moesten maar niet op reis gaan volgens deze voorspelling.....
We begonnen toch optimistisch aan een wandeling door het naastgelegen park, maar het begon steeds harder te regenen. We besloten daarom toch maar een activiteit binnenshuis op te zoeken en ontdekten dat er veel musea lagen bij Ueno-park, ongeveer twintig minuten met de metro. De afstanden hier zijn anders dan we tot nu toe gewend zijn. Tokio is een enorme stad, met ongeveer 33 miljoen inwoners. Maar zo met z'n tweetjes lukt het ons, met hulp van Google Maps en de alom aanwezige metrokaarten op de stations, toch vrij makkelijk om te navigeren van trein naar metro en terug.
Het Tokio National Museum is een museum gewijd aan de geschiedenis van Japan. Het begint de geschiedenis in het Paleolithicum en de daarop volgende eerste volkeren die vanuit Eurazië Japan introkken, zo'n 12000 jaar geleden. De Japanse geschiedenis wordt ingedeeld in perioden die elk een eigen naam hebben. Vaak is die naam afgeleid van de naam van een volk of van een regeerperiode. Zo is de Jomon-periode (11000 vC tot 5000 vC) afgeleid van de Jomon, een volk van jager-verzamelaars die over land vanuit het noorden Japan introkken zo rond het eind van de laatste ijstijd (toen de zeespiegel nog aanzienlijk lager stond). De Edo-periode (1603-1868) was afgeleid van het toenmalige vissersdorp Edo (het huidige Tokio) van waaruit de shoguns van de Togukawa clan Japan bestuurden, terwijl de relatief machteloze keizer in Kyoto bleef.
In het museum zijn belangrijke vondsten uit de verschillende periode tentoongesteld. Zo is er ruim aandacht voor de opkomst van het boeddhisme in Japan en de samensmelting daarvan met de al bestaande Shinto-godsdienst. Ook is er aandacht voor de opkomst van het Japanse pottenbakken, de Urushi laktechniek en de Japanse zwaardsmeedkunst. In ruim twee uur dompelden we ons onder in de Japanse geschiedenis. Inmiddels was het gestopt met regenen en tijd voor de lunch.
Nezu Shrine
Na een korte lunch liepen we door een woonwijk naar de eindbestemming van die dag: het Nezu heiligdom. Onderweg stuitten we op de begraafplaats van de Japanse filosoof Dazai Shundai. Hij werkte in de midden Edo-periode aan de theorieën van het Confucianisme en het principe van filiale piëteit. Filiale piëteit is een centrale deugd in het Confucianisme. Het betekent respect, gehoorzaamheid en toewijding aan je ouders en je voorouders en is nog steeds erg belangrijk in Japan. Het Nezu heiligdom is een prachtig Shinto-heiligdom uit de 16e eeuw, hoewel de legende teruggaat tot ruim 1900 jaar geleden. Van begin april tot en met begin mei bloeien in de tuinen rondom het heiligdom ruim 100 verschillende soorten rodondendrons, maar wij waren te laat want de rodondendrons stonden niet meer in bloei. Vlakbij de rodondendrons troffen we de Otome Inari, een tunnel van rode Torii-poorten.
Reactie plaatsen
Reacties